Meer van deze schrijver
Valentijnsdag lijkt ook in Nederland steeds meer voet aan de grond te krijgen. Waarmee ga jij je lief verrassen? Een gezellig avondje naar de bioscoop?
In België deed Carlsberg een stunt met 148 bikers in een bioscoopzaal. Er waren nog twee plaatsen over voor een verliefd stelletje… Wat zou jij doen?!
0reacties
Een Costaricaanse vriend verblijft op het moment op Isla del Coco. Het eiland inspireerde zowel Daniel Defoe als Michael Crichton. De een dacht aan het eiland waar Robinson Crusoe strandde; de ander aan een eiland als een mooie plek voor een dierentuin met dinosaurussen. Door de stromingen rond het nauwelijks bewoonde eiland verzamelen heel wat ronddrijvende plastic zakken zich daar. En als je weet dat – juist door die stromingen – heel veel zeedieren hier elkaar ontmoeten, dan is daar een ‘recipe for disaster‘.
Onderstaand stopmotion filmpje laat dat ook zien, maar dan in de San Francisco Bay Area. De locatie doet er (helaas) weinig toe: het is een wereldwijd probleem!
0reacties
Music was my first love
and it will be my last.
Music of the future
and music of the past.
John Miles verwoordt het goed: muziek is van alle tijden en van iedereen. Dus ook in het tijdperk van apps wordt geprobeerd om muziek te maken op de mobiele apparaten. Daarbij wordt vaak uitgegaan van bestaande instrumenten; een gitaar, viool, piano of zelfs een accordeon. De snaren of toetsen worden dan zo realistisch mogelijk weergegeven – zo dicht mogelijk bij de werkelijke wereld als op een telefoon of tablet mogelijk is.
Lees verhaal
reactie
Een tijd geleden was het elke vrijdag raak – een collega is de pineut en wordt het lijdend voorwerp van de ‘fotof ckfriday’ bij Rhinofly. De mooiste foto’s vliegen over de mail – de een nog meer wilder en gekker dan de ander. Wat is hier aan de hand?!
Meestal is er een kleine aanleiding. Een kleine aanleiding, die vaak vergroot wordt tijdens de lunchpauze. Een collega gaat een cake bakken; een collega die vertrekt, of een die een raar gezicht getrokken heeft op een vakantiefoto (en dat online heeft gezet). En dan wordt er een mailtje gestuurd met de eerste gephotoshopte afbeelding, in combinatie met een uitgeknipt gezicht. En dan gaan we los…
2reacties
Je zoekt wat op internet, vult ergens een woord in en je vindt honderden resultaten. Je bezoekt een website waar je op zoek bent naar een specifiek item dat de website in de aanbieding heeft – een tas, een kledingstuk, speelgoed, een vacature… – en je vindt er tientallen. Je gaat naar jouw favoriete social media website en leest terug wat al je vrienden, bekend en half onbekend, uitgespookt hebben in jouw online afwezigheid. Al die resultaten zijn er meer dan je in één oogopslag kunt behappen. Gelukkig krijg je ze niet in die ene oogopslag te zien: ze zijn verdeeld over een x-aantal pagina’s, of je kunt er doorheen scrollen. De overgang naar een nieuwe verzameling resultaten kan de gebruiker helpen bij het verwerken van de resultaten.
1reactie
Thuis knutsel ik met vanalles: papier, wol, naald en draad, potloden… Net waar ik zin in heb, en meestal verandert dat om de paar maanden. In zo’n periode struin ik het internet af, op zoek naar leuke dingen die ik na kan maken. En er zijn talloze weblogs die laten zien wat er zoal handgemaakt wordt. Je kunt het zo gek niet bedenken. Van de Canadees Howie Woo die allerlei voorwerpen en personen haakt, Sarah London die het haken van omavierkantjes nieuw leven inblaast, tot Pink Pinguin waarin allerlei naaiprojecten langskomen. Vaak hebben deze blogs een centraal thema: haken, naaien, knippen, vouwen…
Bij deze speurtocht ontdekte ik ten eerste dat ik vaker op een beperkt aantal weblogs kwam. De RSS-feeds van deze weblogs verzamelde ik op mijn Netvibes-pagina. Netjes geordend in categorieën. Maar al snel raakten deze pagina’s ook vol en gooide ik blogs waar ik nauwelijks naar keek, weer eruit. Maar waarom – wat bepaalt die selectie?
Dezelfde vraag stelde Kristin van Craft Leftovers. Zij bekeek de weblogs die zij volgt, en vergeleek die met de hare. Ze kwam met vijf punten waaraan een goed handwerkblog moet voldoen om interessant te zijn voor haar lezers.
Lees verhaal
reacties
Sinds ik in maart moeder ben geworden, ben ik het mikpunt van marketingcampagnes. Eigenlijk al eerder, want het begon toen ik zwanger was. Misschien was het toen zelfs erger: je weet als (voor het eerst) zwangere vrouw nog niet precies wat je aan spullen nodig hebt, en dus zeggen ze dat je álles nodig hebt: van flesjes tot navelbandjes, van neuspeertjes tot kinderstoelen. En wel nú natuurlijk, want als je kind er is, dan kan je het niet meer kopen. Tenminste, dat gevoel kreeg ik wel eens.
Maar nu is ze er, onze Annesofie. En nu barst het los. Ik krijg regelmatig brieven ‘met een bobbel’ – blijkbaar moet ze met vier maanden al stevig aan de Liga, en volgens drie brieven over kunstvoeding is het geven van borstvoeding nu echt wel bijzonder.
De meeste bedrijven zijn ook zo slim om te vragen naar de naam van je pasgeboren wurm, dus hier en daar kom ik de naam van m’n dochter tegen. Maar nergens zo opvallend als in de nieuwsbrieven van Simply Colors (die ik krijg naar aanleiding van een aanbieding bij zo’n gratis babydoos).
3reacties




























