Vanaf 1 april ben ik niet meer bij Rhinofly in dienst maar zal ik als zelfstandig adviseur verder gaan als Zelfstandig Professional (ZZP’er klinkt stom) onder de naam “The Incredible Adventure starts here…” Na 11 jaar is het tijd voor een nieuwe start. Is dat omdat het dan zo slecht gaat bij Rhinofly? Heb ik ruzie met mijn goede vrienden Martijn en Ronald? Slaat Rhinofly een nieuwe weg in en word ik wegbezuinigd? Integendeel! Het gaat enorm goed met Rhinofly, anders zouden we niet naar een nieuw pand verhuizen. Ronald en Martijn weten als een moderne Snip en Snap een groep enthousiaste en gepassioneerde medewerkers naar grote hoogten te brengen met mooie nieuwe campagnes, kickende sites en fraaie samenwerkingen. Maaar toch heb ik besloten om solo verder te gaan.

De afgelopen elf jaar zijn een rollercoaster ride geweest. Ronald en Martijn beginnen in 1996 met wat toen nog “Tangram Netcommunicatie” heette. De reden? “We willen werk doen wat we leuk vinden.” In december 1997 kwam ik als eerste medewerker binnengewandeld. wat toen een logische stap was. We hebben samen gestudeerd en het originele plan was ook om gedrieën een bureau te starten. Maar mijn twijfel destijds om te ondernemen en de mogelijkheid om in mijn toenmalige woonplaats Breda een internetprovider op te zetten zorgde er voor dat de heren samen aan de slag gingen. De keuze om een jaar later alsnog aan te sluiten was toen wel makkelijk gemaakt omdat ik ontslag nam bij de provider.

Vanaf dat moment zijn we in Zeist gaan knallen met onze eerste opdrachtgevers. Sites maken. Zelf ontwerpen, zelf codekloppen, zelf servers regelen. We zaten vrolijk door te vlammen en mooie dingen te maken. Stiekem groeiden we al verder. Voor ik het wist zaten we met 6-7 man en bedacht ik me, “Moeten we niet eens iets aan projectmanagement gaan doen?” Zo gezegd, zo gedaan, vanaf die tijd was ik projectmanager! We hebben de periode 1999 – 2001 goed doorstaan. Waar menig bureau onderuit ging in de internetbubble, gingen wij vrolijk door en groeiden we in zowel mensen als omzet. In 2002 begon ik ook deze weblog. Ik was al actief met mijn eigen weblog en ik vond het wel wat om ook zoiets voor ons bureau te doen. Daar konden we dan goed al die informatie kwijt die nu in mailboxen werd rondgestuurd. Frank-ly was een feit. Eind 2001 verhuisden we naar de Kanaalweg in Utrecht om verder te groeien.
De afgelopen jaren zijn goed geweest voor Rhinofly. We zijn nu met een team van bijna 40 personen en de projecten worden steeds groter en meer zichtbaar. Ik ben de afgelopen jaren ook gegroeid. Gelukkig hoef ik me niet meer (dagelijks) met projectmanagement bezig te houden, maar kan ik doen waar ik goed in ben: Het knopen van online ontwikkelingen aan strategie en concepten. In die jaren ben ik ook veelal het gezicht naar buiten geweest van Rhinofly. Via Frank-ly, maar ook met de komst van Twitter en recentelijk Yammer. Dat is niet iets wat we heel bewust hebben afgesproken, maar wat in de jaren is gegroeid en op een gegeven moment wel wat meer is geformaliseerd. Ik vond en vind dat een prettige manier van werken. Het gaf mij de mogelijkheid om steeds naar de horizon te kijken en de ontwikkelingen die ik zag terug te vertalen naar onze huidige projecten.

Ik heb het ooit eens in een verslag van een functioneringsgesprek gezet en ik sta er nog steeds achter: “We zijn er om het internet langzaam maar zeker een stukje mooier te maken”. Dat is iets wat we onbewust met elke opdracht weer doen. We denken er niet bewust over na, maar als ik terugkijk zie ik talloze discussies om iets nog net even wat mooier, strakker en beter te maken. Die discussies waren niet voor niets. Iedereen bij Rhinofly wil het beste uit zichzelf halen en dat tonen aan de wereld.

Als ik zo’n ronkend verhaal over Rhinofly vertel, waarom dan toch weg gaan?
In september ben ik een tijd ziek geweest. “Burn out” zoals dat zo mooi heet. Ik weet nog steeds niet zeker wat het was, maar ik wist wel dat het niet goed zat. De afgelopen jaren was ik naast mijn werk bij Rhinofly ook erg druk bezig met allerlei zijprojecten zoals de Dutch Bloggies en de start van Lifehacking.nl. Dat zijn twee projecten die me ook erg na aan het hart gingen, het zijn onderwerpen waar ik graag mee bezig ben. Omdat het onderwerpen zijn die tegen het werk bij Rhinofly aan liggen kon ik dat allemaal erg fijn combineren. Dacht ik. In september 2008 ging het dan toch mis. Ik nam te veel hooi op mijn vork wat resulteerde in het laten vallen van de hooivork en niet meer op kunnen pakken. Letterlijk.

Als je dan ineens thuis zit ga je nadenken, terugkijken, vooruitkijken en vooral veel, heel veel praten. Met vrienden, met collega’s (al is dat vaak hetzelfde als vrienden), met familie en met anderen uit “het vak”. Ik merkte dat ik heel graag verder wilde met het platform Lifehacking.nl. Niet alleen omdat ik het zo leuk vind om een weblog bij te houden, maar ook vanwege de grotere thema’s die er aan ten grondslag liggen. Samen met onder andere Martijn Aslander en Taco Oosterkamp kijken we naar zaken als het Nieuwe Werken en bekijken we hoe we met onze gecombineerde kennis en inspiratie een verandering kunnen teweegbrengen in Nederland als het gaat om de bureaucratie in gezondheidszorg, onderwijs en overheid. Natuurlijk gaat dat verder dan de website Lifehacking.nl, maar het is een fundament in aanbouw waar we veel meer mee kunnen gaan doen.

Ik heb eind vorig jaar al besloten om uit de organisatie van de Dutch Bloggies te stappen. De verkiezing voor beste weblogs in Nederland is de afgelopen vijf jaar gegroeid van een klein incrowd-middagje naar een groot evenement (soms nog wel incrowd) als graadmeter voor de Nederlandse weblogwereld. Daar ben ik verschrikkelijk trots op, maar tegelijk zag ik dat ik een keuze moet maken. Ik kon niet doorgaan met alles wat ik wilde doen. Niet op de manier zoals ik tot september deed. Daarom koos ik er voor om te stoppen met de Dutch Bloggies en mijn tijd beter te verdelen tussen Lifehacking en een eigen adviesrol.

Want die eigen adviesrol, dat is de andere tak van The Incredible Adventure. Ondanks de enorme vrijheid die ik altijd heb gekregen bij Rhinofly merkte ik dat het begon te kriebelen om toch zelf te ondernemen. Om helemaal zelfstandig te gaan en nog meer mijn eigen tijd en projecten te kiezen. Met Incredible Adventure zal ik me bezighouden met conceptontwikkeling en strategisch advies voor digitale communicatie. De afgelopen jaren heb ik gemerkt dat veel bedrijven en instellingen ondanks een eigen website, digitale campagnes en gebruik van social media blijven worstelen met de rol van digitale communicatie in communicatieplannen, marktbenadering en mediamix op een strategisch niveau. Daar ga ik bij helpen! Zonder direct op de uitvoering te gaan zitten, maar de uitdagingen bekijken vanuit een strategisch oogpunt. Welke richting kunnen we op gaan? Wat zijn de mogelijkheden? Hoe zetten we welke stappen en wie zijn daar bij nodig? Die rol wil ik gaan nemen en die wil ik als zelfstandige gaan invullen. Omdat ik het gevoel heb dat de tijd er rijp voor is. Ondanks het (gepercipieerde?) economische zware weer waar we in zitten denk ik dat er juist nu behoefte en ruimte is aan kennis en zelfstandige expertise op het gebied van online strategie en conceptvorming.

Zoals ik al schreef, ik ga niet weg bij Rhinofly met slechte gevoelens of met ruzie. Integendeel. Ik heb enorm veel zin in het nieuwe avontuur maar tegelijk zal ik een aantal van die typische Rhinofly-dingen gaan missen. De gezamenlijke lunch om even wat te bespreken met elkaar, de vrijdagmiddagborrel, het cultuurtje wat hier op kantoor is waar je in moet passen om het te snappen en te waarderen. Mensen die op een skateboard voorbij komen gezoefd, maar ook samen flink hard doorwerken om een geweldig eindresultaat te krijgen. Hoe het nieuwe pand gaat bevallen voor iedereen. Ik ben ook benieuwd of het Rhinofly-woordenboek ooit het levenslicht gaat zien!
Gelukkig zijn er ook duizenden herinneringen. De gamenights (Hail to the king baby!), de onvergetelijke trips naar Oostenrijk, Barcelona, Italie, Grand Han en Winterberg met Jenga-competities, tijdens ogenschijnlijk nietszeggende gesprekjes ineens tot prachtideeen komen, de feestjes omdat het kan, het zien groeien van een bedrijf tot wat het nu is. Het zien groeien van mensen in hun functie. De jaarlijkse oudjaarsoliebollen, de beroemde inspiratiepaal bij de lunchtafel, de opkomst van Buutvrij.com, de trips naar de Macromedia Developers Conference, de kerstacties, bruiloften, feesten en andere supergezellige (en superruige) keren dat we bij elkaar zijn zonder dat het meteen werkgerelateerd is.

Ik ben er trots op dat ik deel heb uitgemaakt van Rhinofly en dat dit bureau het komende jaar nog groter zal groeien en meer succes zal hebben.

Dit is mijn laatste blogpost als medewerker van Rhinofly, 40 andere kanjers nemen het stokje over. Vanaf deze plek sluit ik een tijdperk af maar begin ik hier weer een nieuw tijdperk. U hoort nog van me! Peace out!

Ik heb de service getest in de eerste fase en de makers van feedback voorzien om de dienst te verbeteren. Ze zijn nu echt van start. Omdat het een gespecialiseerde en betaalde dienst is, kun je er niet zo maar gebruik van maken, maar moet je eerst een abonnement nemen.

Waar ik het echter over wil hebben is een persbericht wat ik van TimBoodle kreeg. Begrijp me goed, ik wil ze niet afzeiken of in een negatief daglicht zetten. Maar het persbericht deed me toch enigszins de wenkbrauwen optrekken. De samenvatting van het persbericht:

“Jazzfans hebben van Nederlandse muziekliefhebbers gemiddeld het hoogste opleidingsniveau genoten, op de voet gevolgd door fans van world music en van klassieke muziek. Rockmuziek bezet een vierde plaats.

Binnen een groep van dertien muzikale hoofdgenres hebben de mensen die van levensliederen, schlagers en chansons houden het laagste gemiddelde opleidingsniveau. Ook countrymuziek blijkt wat betreft opleidingsniveau relatief laagdrempelig te zijn. Het bovenstaande volgt uit een groots objectief onderzoek naar muzieksmaken onder de Nederlandse bevolking. Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van TimBoodle, een nieuw Nederlands bedrijf dat creatieve professionals  ondersteunt bij hun diverse muziekkeuzes.”

Ik kon me niet onttrekken aan het gevoel dat dit een beetje vragen naar de bekende weg is. Misschien is het slecht om te denken, maar het persbericht bevestigd een flink aantal vooroordelen die er bestaan over muziekgenres. Daarom zat ik me ook af te vragen wat het nut is van het onderzoek en het persbericht. Iets langer over nadenkend kan ik me wel wat voorstellen. TimBoodle is een interessante zoekmachine. Je kunt er op genre, snelheid, soort instrument, gevoel, sfeer, emotie etc zoeken naar specifieke muziek. Het is een zoekmachine die erg is gericht op de reclamewereld, waar men vaak “nog een muziekje onder de commercial” nodig heeft.

Nu is zo’n onderzoek natuurlijk interessant om te koppelen aan hun zoekdienst. Zit je doelgroep in de leeftijd 20-30 met lage(re) opleiding, gooi er wat urban muziek tegenaan! Dus commercieel gezien snap ik het wel van Timboodle. Maar kijkend met de bril van (eigenwijze) strateeg en muziekliefhebber, dan denk ik: “meer middenmoot, meer denken in de grote gemene deler, terwijl je het juist moet hebben van de uitzonderingen, de unieke eigenschappen, de rafelige randjes om je product/dienst een succes te maken”.

Ik vroeg twee muziekkenners in mijn netwerk ook om hun mening. Niels Aalberts van het uit-ste-ken-de (ja, ik blijf het zeggen) muziekblog Eerste Hulp bij Plaatopnamen:

“Waaruit blijkt dat die ‘low brow’-muziek meteen ook maar ‘minder complex’ is en klassiek en jazz complexer dan rock en wereld? Ik zie nergens terug waarop ze die claim baseren. Sowieso zie ik nergens in het bericht dat de conclusies op meer gebaseerd zijn dan het aantal respondenten. Zou toch wel graag willen weten wat de onderzoeksmethode is geweest alvorens men dit lineaire verband roept. Maar ja, vrees dat de uitkomsten dan niet veel anders zijn. “

Hilde Smetsers van het nieuwe muziekplatform Next Best Band:

“Deze resultaten zijn naar mijn idee algemeen bekend en voor mij is het dus ook geen meerwaarde. Sowieso geloof ik niet helemaal meer in het segmenteren op opleidingsniveau. Ik kijk daarentegen liever naar andere kenmerken; wat doen die mensen, waar spenderen ze hun vrije tijd aan, waar geven ze hun geld aan uit, hoe staan ze in het leven etc. Het opleidingsniveau maakt daar natuurlijk onderdeel van uit, maar ik denk dat iedereen wel had kunnen inschatten dat liefhebbers van klassiek en jazz hoogopgeleid zijn en levenslied laag. “

Ik sluit me aan bij Hilde en Niels, dit soort onderzoeken ondersteunen volgens mij juist het vervlakken van muzieksmaken. Want muzieksmaak wordt niet alleen gevormd door opleiding en sociaal milieu zoals het persbericht stelt. Muzieksmaak wordt ook gevormd door wat je ziet en hoort om je heen.

Ik vind Timboodle een interessante zoekservice maar je mag niet blind vertrouwen op een door mensen gevulde database met emotie en sfeer om je keuze te maken voor campagnemuziek. Hooguit inspiratie op doen en richting bepalen, maar de uiteindelijke keuze vergt toch wat meer inzicht en ervaring. En dat kan alleen een mens doen…

Wat is jullie mening?

[HTML1]

Je ziet dat de trailer niet eindigt met de obligate URL maar met een Google zoekterm. Een prachtige insight in dit soort complottheoriën: Men gaat online op zoek naar voor- en tegenstanders, beginnend bij Google. De eerste hit spreekt de waarheid. De officiële site laat ook weer de trailer zien, maar ook een aantal andere URL’s en de mogelijkheid om “vriendjes” te worden met de film op Facebook.

De twee URL’s zijn ook interessant. Op thisistheend.com komen we Woody Harrelson tegen die een van de personages speelt uit de film. Als een ware Apocalypse-aanhanger vertelty hij warrige verhalen, maar is hij ook op Twitter en Facebook te volgen.

De tweede URL, The Insititute for Human Continuity, is een realistische maar bizarre loterij wie van de mensheid het naderende Armageddon kan overleven. De site ziet er geweldig uit en heeft een aantal prachtige video’s. Door-googlend op termen uit de site, de naam van de site en de wetenschappers, brengt je dieper en dieper in het hele verhaal. Wat ik vooral mooi vind is het aantal “debunk” theorieën wat online wordt gezet om juist het tegendeel te beweren. Je wordt geheel in het oude Mayaanse verhaal gezogen dat de wereld op 20 december 2012 ophoudt te bestaan, wat alleen maar meer reden is om in november de film te gaan bekijken.

Een geweldige campagne waarvan ik vermoed dat we de komende maanden ook in print en op TV nog veel raadsels en clues zullen krijgen die ons op een online zoektocht brengt naar het einde van de wereld.

Uitsmijter voor de liefhebbers van Lost: Doet deze plattegrond jullie niet erg denken aan de bunkers op het eiland waar Lost zich afspeelt?

Op de site Jointhehunt.ca kun je na invullen van een pincode een aantal typische online spelletjes spelen en zo eieren verdienen. De site heeft ook een aantal Easter Eggs waarmee je punten kunt verdienen. Ook moet je links naar andere campagnesites volgen om meer pincodes te verdienen en via de banner ads op diverse (canadese) sites vind je nog meer aanwijzingen. In de winkels kun je op de verpakkingen ook de pincodes vinden en zo meer punten verdienen. De winnaars maken kans om met de hele familie naar New York, LA of Orlando te gaan.

De strategie is opgezet door Proximity Canada en in 18 maanden tijd (!!!) in samenwerking met BBDO Toronto en Firstborn in New York verder uitgewerkt. Een interessante bijkomstigheid is dat het geweldige 3D materiaal wat voor de site is ontwikkeld, ook is gebruikt in de TV campagne. Dat scheelt in tijd en geld voor de opdrachtgever natuurlijk!

Ook vind ik het een erg goede zet om meerdere (populaire) sites in te zetten met een speciale bannercampagne. Door deze ook op de actiesite te noemen genereer je extra verkeer naar die sites, wat voor hen ook alleen maar prettig is.

Creative Director LaCivita van Firstborn zegt over de campagne: “We are trying to push clients to start with digital; we can find so many different ways to leverage content across multiple channels”. Een goede benadering volgens mij. Denk digitaal en ga daarna kijken hoe je bezoek naar je digitale platform kunt faciliteren via offline media.

(via: Contagious Magazine)

Je voelt hem al aankomen. Er is dus ook een Tap Tap NiN, waar je op de muziek van Nine Inch Nails het spel kunt spelen. En ik weet nu uit ervaring, als je dat spel maar vaak genoeg speelt, dan blijft de muziek van NiN goed in je hoofd hangen! Ondertussen is er ook een versie uit van Weezer. Je begrijpt dat je op deze manier ook perfect muziek kunt marketen! Je geeft de muziek inderdaad weg bij een (relatief) goedkoop spel, maar de intensiteit en plezier waarmee de luisteraar de muziek ondergaat is vele malen hoger!

Download Tap Tap NiN (link naar App Store)

Zoals oprichter Jason Shellen zegt: “I think a lot of attention is being paid to the aggregation and new kinds of social media tools but not enough attention (has been paid) to creation (of the social media).”

De term die ze gebruiken is Content Encouragement. Een interessant idee. Omdat het weer compleet vrij gedacht is over de richting van de vragen, de mogelijkheid om te antwoorden (je kunt multimedia toevoegen) en de mogelijkheid om je antwoord weer te delen via je blog, Twitter of Facebook. Maar de dienst is niet alleen voor bloggers en schrijvers. Eigenlijk iedereen die gewoon wat wil delen met de wereld kan bij Plinky terecht. Op dit moment zijn er bijna 15.000 accounts aangemaakt op Plinky.

Een nieuw element in het opbouwen van je online aanwezigheid? Naast je foto’s, video’s, hersenspinsels (lang en kort) nu ook hele gerichte vragen over 1001 onderwerpen. Het fraaie is dat je via Plinky ook weer een eigen (persoonlijke) blog opbouwt die simpelweg gevoed wordt door de vragen die je aangereikt krijgt.

De onderliggende service zou ook goed gebruikt kunnen worden in recruitment, voor je persoonlijke pagina, om meningen te krijgen van een brede doelgroep.Wat ik ook nog even onder de aandacht wil brengen is de manier van je profiel maken. Het doet me erg denken aan de Astrid-applicatie waar Johan al over schreef, ook in Plinky wordt op een originele en warme manier om je gegevens gevraagd.

De dienst is door Jason Shellen bedacht, één van de Blogger.com-oprichters. Zou het toeval zijn dat zijn partner destijds, Evan Williams, met Twitter is begonnen en ze samen een online revolutie startte met Blogger.com?

(Via Ome_Jelle)

Doet jullie dit ook zo denken aan deze site of deze? (Dank Twittervrienden!) Ja hè?

OpenHaard is een nieuwe maandelijkse presentatie-avond waarin we op zoek gaan naar de drijfveren van bijzondere ondernemers, kunstenaars, ontwerpers, techneuten, wereldverbeteraars en anderen activielingen. Wat zijn hun passies, inspiratie of obsessies? Wie zijn hun helden? Waar halen ze de brandstof vandaan om te doen waar ze goed in zijn?

Iedere editie vertellen twee sprekers 20 minuten over hun passie (2 minuten werkpresentatie & 18 minuten over het gekozen onderwerp). Soms komen de vertellers uit hetzelfde vak – een studio fotograaf en een documentaire fotograaf – soms uit totaal verschillende vakgebieden.
Aan het einde van de avond wordt hen gevraagd wat het verhaal dat ze ons vertelden voor betekenis heeft voor hun eigen werk en wat het voor betekenis kan hebben voor ons. Oftewel de hamvraag: ‘waarom vertel je dit ons?’.

De vertellers die we uitnodigen werken binnen hun discipline voornamelijk met creativiteit als hun gereedschap. Denk hierbij aan architecten, fotografen, modeontwerpers, interieurontwerpers, grafisch ontwerpers, interactie-ontwerpers, muzikanten en marketeers. Maar graag wanen we ons ook ver buiten de grenzen van de creatieve sector, met vertellers uit de zorg, psychologie, techniek en sociale gebieden.

Donderdag 5 maart trappen we af met de eerste OpenHaard avond in Club 8 (20-22u). Met Pjotr -’s Gravesande, regisseur bij de online concertzender Fabchannel. Aan de hand van videobeelden laat hij zien wat het vak van muziekregie zo boeiend maakt. Snel zal een tweede worden verteller toegevoegd. Ellen Bokkinga zal vragen stellen aan de vertellers.

OpenHaard is ontstaan uit schaamteloze nieuwsgierigheid, de drang om te blijven ontdekken en de buit te delen met anderen. Een avond om jezelf vol te proppen met kennis en energie, en de mens achter de ondernemer te ontdekken.

Toegang OpenHaard is kosteloos, maar mail even als je komt.

Het antwoord zal waarschijnlijk wel op de burelen in San Francisco rondzwerven, wij kunnen slechts gissen naar de mogelijke scenario’s. Het nadenken over businessmodellen is een fraaie exercitie die Alex Osterwalder op een andere manier invult. Hij is vorig jaar begonnen aan een boek over businessmodellen. Nu is dat niet zo uitzonderlijk. Maar zijn insteek om het publiek er bij te betrekken maakt het wel weer interessant.  Hij wil een band met zijn (toekomstige) lezers, zijn eigen deskundigheid tijdens het schrijven toetsen bij zijn publiek en uiteindelijk een community bouwen rondom zijn boek. Slim! Want als het goed uitpakt, zijn de leden van zijn community straks ambassadeurs van zijn boek. Voor 36 dollar krijg je toegang tot de ruwe inhoud van het boek, korting op het uiteindelijke boek, toegang tot het Business Model Innovation Hub (een sociaal netwerk) en businessmodel-templates. Ik heb het bedrag betaald om te zien hoe dit in zijn werk gaat, maar ook omdat het proces rondom businessmodellen me steeds meer interesseert.

Op het netwerk van het boek zijn tot nu toe drie ruwe versies van hoofdstukken verschenen en is er een flinke discussie geweest over de boektitel. Met name dat laatste is een interessante ontwikkeling in de vorming van het boek. De eerste titels die Alex bedacht waren in de trant van “Business Model Innovation” en “Designing Business Models”. Ze werden unaniem door de community afgeschoten als “te veilig” en “te generiek”.  Alex doet zelf ook flink mee in de discussie en geeft feedback op de reacties. Op dit moment is de titel nog steeds niet definitief, maar is de werktitel “Business Model Generation”.

[HTML1]

Alex komt binnenkort naar Nederland om samen met zijn partners een workshop te geven “Crafting Innovative Businessmodels”. Op 11 maart in Seats2meet in Utrecht kun je een dag lang leren hoe je je eigen businessmodel kunt maken, welke valkuilen en kansen er zijn en inspiratie op doen aan de hand van bestaande producten en diensten.

Speciaal voor lezers van Frank-ly kunnen we een korting van 10% op de toegangsprijs van 495 euro geven. Bij het inschrijven vul je de code frankly110309 in bij “discount code” en de korting wordt automatisch berekend.

Erwin Blom had vorig jaar een interview met Alexander Osterwalder. Lees er hier meer over

[HTML2]