De Franse Senaat heeft massaal “ja” gezegd tegen een wet die het mogelijk maakt om burgers de toegang tot internet te ontzeggen als men drie keer copyright-beschermde content heeft gedownload. De wet is nog niet definitief maar de overweldigende steun op het voorstel (297 voor/15 tegen) maakt de kans erg klein dat dit nog wordt tegengehouden. De “Three Strikes Bill” werkt geleidelijk. De eerste keer dat je wordt “gepakt” met een illegale download krijg je een waarschuwing per email. De tweede keer een brief per post. Bij de derde keer moet je internetprovider je een jaar lang de toegang ontzeggen tot het internet. Ik vind deze ontwikkelingen zorgelijk in een groot land als Frankrijk…We hebben het namelijk over de toegang ontzeggen tot alles wat het internet mogelijk maakt. Ja, ook muziek en video’s downloaden. Maar ook de mogelijkheid om in contact te blijven met vrienden en contact te maken met gelijkgestemden elders in de wereld. Om te internetbankieren, om waar mogelijk je democratisch recht te laten gelden in online referenda, de mogelijkheid om te lezen wat je wilt, de mogelijkheid om een second opinion te vragen bij gezondheidsvraagstukken en ga zo maar door.
Internet is meer geworden dan alleen maar een lijntje naar entertainment-websites. Nu wil een regering van een Europees land het mogelijk maken om dit lijntje, een levenslijn voor velen, onklaar te maken als er het vermoeden bestaat dat er illegaal wordt gedownload. En dat terwijl de plannen van Frankrijk lijnrecht indruisen tegen de uitspraak van het Europese parlement in april dit jaar!
Juist door de enorme vrijheid op het internet kunnen we onze creativiteit de vrije loop laten. Kunnen er nieuwe muziekvormen ontstaan (zoals Girltalk), kunnen artiesten die voorheen bijna geen publiek hadden door geografische of financiële beperkingen, nu wel een eigen fanbase ontdekken. Juist door cultuur, kunst en entertainment vrij beschikbaar te laten zijn kunnen we zelf en onze kinderen de mogelijkheid geven om nieuwe wegen te ontdekken.
Je kunt zeggen dat ik het overdrijf. Dat de hardcore downloaders niets op hebben met democratisch recht, vrijheid van informatie etc. Maar dat het alleen om economische motieven gaat. Dan nog vind ik het afkappen van de internetverbinding een te grove tegenmaatregel. Als het namelijk om economische motieven gaat (illegale video’s goedkoop op DVD aanbieden etc) dan zijn er voldoende andere manieren om weer online te komen. Wat me we zorgen baart is waar we de grenzen leggen wat wel en niet mag? Mag een YouTube filmpje van een baby die danst op muziek van Prince straks dan toch ook niet meer?
Maar laten we de rollen eens omdraaien. Hoe zou het zijn als wij, de burger, ook op deze manier met de entertainmentbedrijven en uitgevers omgaan? Als ik ongewenst email krijg van een uitgever? Wat als een uitgever drie fouten maakt als het gaat om copyright schendingen, zoals in eerdergenoemde uitspraak over de baby en de Prince video? Mogen wij dan ook deze uitgever een jaar lang afsluiten van het net? Of eigenlijk…als deze plannen van Frankrijk indruisen tegen een uitspraak van het Europese parlement…moeten we Frankrijk dan niet een eerste waarschuwingsmail gaan sturen? En is het vreemd dat dit gebeurt in het land waar 200 jaar geleden de fundamenten werden gelegd voor de democratie en vrijheid zoals we die nu kennen?
Meer over piraterij en de geweldige copieermachine genaamd internet kun je in onderstaande speech van Cory Doctorow beluisteren (let op: duurt 1 uur, je kunt hier ook een transcript lezen)
Maar check ook RIP: A Remix Manifesto! en Pirate’s Dilemma.
(foto: Neil101 via Creative Commons)
Inderdaad een zorgelijke ontwikkeling. Ik kan me ook echt niet voorstellen hoe het is om een jaar geen toegang te hebben tot internet. Natuurlijk zullen voorstanders van deze wet aangeven dat je er zelf voor kiest door illegaal te downloaden. Net zoals een dief wordt gestraft voor diefstal. Het probleem is alleen dat de gehele entertainmentindustrie de ontwikkeling van het internet niet heeft kunnen bijbenen en zichzelf heel defensief heeft opgesteld. Dit heeft het ‘illegale’ downloaden alleen maar in de hand gewerkt. Creativiteit is niet te stoppen en zou ook niet gestopt moeten worden. Zoals Lawrence Lessing van Creative Commons al aangaf tijdens E-day “You can’t make them passive. You can only make them pirates”.
Stel je voor dat dit in Nederland zou gebeuren.
Bijna elk zichzelf respecterende organisatie biedt informatie, formulieren en documentatie aan via internet. Opleidingen hebben roosters en ander onderwijsondersteunend materiaal op het web staan en zelfs de overheid heeft steeds vaker meer uitgebreide informatie online dan in de papieren uitgaven. Het ontzeggen van toegang op internet hakt er dan flink in.
Ik vind het een bijzondere ontwikkeling in een tijd als deze. Ik snap dat auteursrecht beschermd moet worden maar dit is juist de tijd om te kijken naar een andere manier van bescherming, lijkt me. Ik heb ook Lawrence Lessing van Creative Commons gezien tijdens E-Day en ik denk dat hij een punt heeft…
Ik stel me de studenthuizen al voor waar door de schuld van een persoon een internetloos bestaan wordt ondergaan. Of de mensen die al dan niet expres hun wifi verbinding open laten staan. Ouders die niet door hebben dat de kinderen drie slagen in de rondte surfen en dan vervolgens niet meer bij hun internetbankieren kunnen. Om nog maar te zwijgen over het moedwillig hacken van mobieltjes met internetverbinding….
De politiek is overal ontspoort. Dat blijkt wel. Als iemand auteursrechten schendt dan is het huidige strafrecht toch ook geschikt om hem of haar aan te pakken? Wat is daar mis mee? Waarom is een gevanganisstraf en geldboete geen instrument om zo iemand aan te pakken?
Vergelijk het eens met auto’s. (Dat doe ik altijd.) Als ik te vaak te hard rijdt dan wordt mijn rijbewijs ingenomen. Maar men kan mij niet verbieden mij te verplaatsen. Dat past niet in de strafmaat voor te hard rijden. Moord, doodslag en verkrachting zijn wel redenen om mijn vrijheid te beperken. In privaatrechtelijke diefstal is dat volgens mij niet snel. En dat is denk ik het grote verschil. Daarbij komt dat ik denk dat de Franse overheid dit niet rechtsgeldig gaat krijgen. Daarvoor is het ook in Frankrijk het recht op vrije meningsuiting.
Ik ben benieuwd.