LeWeb: Chris Pirillo over communities
Door Johan Voets om 16:10 Tags: conferentie, event, LeWeb09, ParijsNa een wat uitgelopen lunchpauze en een korte discussie betrad Chris Pirillo het podium in Parijs. Pirillo is bekend van zijn eigen event omtrent Social Media, blogging en nieuwe technologie “Gnomedex” en berucht vanwege zijn overmatige drang om zijn leven live te streamen via uStream. En daarmee was hij zomaar een wandelend exponent van het thema “Real-Time Web”. In zijn presentate sprak Pirillo over de zin en onzin van communities en stond hij vooral garant voor een aantal schitterende one-liners: “Community is in all of us. Inside you.”
Als lichtend voorbeeld van zijn theorie nam Pirillo een Venn diagram. Door een aantal van zijn interesses in te delen in cirkels, waarbij hij zichzelf terugvond in het snijvlak van de cirkels, gaf hij aan dat elk persoon een wandelende community is.
Het is volgens Pirillo van belang dat bedrijven zich gaan realiserend dat communities niet kunnen worden gebouwd. Een community ontstaat uit en ontwikkelt zichzelf. Het is een organisch wezen. Veel bedrijven realiseren zich niet dat een community niet gaat rond het bedrijf of het product, maar om de cultuur er omheen.
Daarnaast moeten bedrijven stoppen te denken dat communities een gereedschap zijn. “If you believe communities are a tool, then you yourself are a tool!” sprak hij krachtig. Communities hebben echter wel gereedschap nodig, gereedschappen als YouTube, Twitter of Facebook. Toch draait het uiteindelijk niet om het gereedschap, maar om de mensen die het gebruiken: “How many times have we seen the next YouTube or Twitter go down the drain, even if it was a better product, just because the community decided it wasn’t good enough?”.
Communities zijn een gemeengoed, aldus Pirillo. De mensen erin echter niet: “The voice of the people is not a commodity“. Controle over een community is ook onmogelijk, volgens de Amerikaan. Ze zijn niet te controleren, slechts te begeleiden: “Control by a company is bullshit, you, as the community, are in control“. De groep begeleiden is, gezien het organische karakter van een community, niet alleen makkelijker – het beinvloed ook de groei op een positieve manier.
Pirillo benadrukte nog maar eens dat communities niet meer beperkt zijn door fysieke grenzen. Dankzij het internet kunnen we selectiever zijn bij welke communities we willen horen en kunnen we daar ook actief aan bijdragen. Vanuit onze luie stoel indien gewenst. Zoals Pirillo het zelf mooi verwoordde: “I have more in common with people I do not know“.
Als laatste stipte Pirillo aan dat communities de tegenhanger zijn van ego: “Community is the antithesis of ego”. Hoewel ik het volledig eens ben met zijn voorbeeld (”I don’t believe Twitter is a community-tool in the same way as Facebook is. Twitter is all about me“), ben ik er nog over uit of ik het volledig eens ben met de stelling dat communities per definities de tegenhanger zijn. Want ik ben tenslotte ook in mijn eentje een community, that’s all about me. En zijn communities ook niet af en toe een verzameling van individuele meningen?
Na een goede lunch dus prima food for thought.
Boeiend, goed verslag. Ben het niet helemaal met z’n visie eens. Een community starten rond een bedrijf of product heeft vaak geen kans van slagen maar een bedrijf kan mi wel een Community starten rond een onderwerp of interesse? En daar zijdelings bij aanwezig zijn en ondersteunen.
Ronald: Afhankelijk van het merk. Een Apple, een goed doel, een Nike en een Starbucks hebben als geliefd merk een grotere kans van slagen dan de bakker op de hoek of een B merk. Die laatste twee kunnen inderdaad beter gaan zitten op een onderwerp of interesse.