Tijdens de interne presentatie van Jorn over zijn onderzoek naar personal branding onstond er een kleine discussie. Graag wil ik hier nog even over uitwijden op de weblog.
Aan de ene kant is het makkelijker voor iemand om zich online neer te zetten door de vele beschikbare tools. Denk bijvoorbeeld aan een persoonlijke lifestream dmv Twitter, eigen visies en meningen uitgebreider op een eigen weblog, werk gerelateerde items en achtergronden op LinkedIn en een wat algemenere profilering op Hyves.
Je zou dus kunnen stellen dat personal branding gemakkelijker is geworden door de aangeboden tools en diensten die er beschikbaar zijn om jezelf zo goed mogelijk – en wellicht zo uniek mogelijk – neer te zetten.
Maar, aan de andere kant is er het bewust zijn van het individu. Zal deze zich zo ideaal mogelijk proberen neer te zetten online voor een eventuele toekomstige werkgever? Natuurlijk. Zou hij/zij daarom bewust informatie achterhouden en zo mainstream mogelijk over proberen te komen?
Zelf denk ik dat het laatste niet het geval is. De tools en diensten zijn juist de goede mogelijkheid om jezelf uniek te presenteren. Hoe denken de lezers van Frank-ly hierover?
Het was afgelopen vrijdag inderdaad een grappige discussie.
Afijn, wat denk ik zelf…
Het is iets wat me al langer bezig houd. Een tool of dienst bepaald nooit in hoeverre jij je uniek kan presenteren. Het bied slechts de grenzen waarbinnen je kan uitdrukken. De individu is ten alle tijden uniek, ook online.
Als je kijkt naar hoe men in den beginnen van het “mainstream www” omging met een identiteit (zoals Jorn ook in zijn presentatie liet zien), was dat veel meer een rollenspel. Mensen acteerde vanuit een schuilnaam, anoniem. Konden voor hun gevoel zijn wie ze wilden zijn. Daar kwam een verandering in met weblogs, social media, etc. – er kwam interactiviteit en mensen kwamen dichter bij hun “offline ik” te staan. Zoals Jorn al zei kwam de spreekwoordelijke “vierde muur” te vervallen.
In een korte opleving liet de gemiddelde Nederlander ons meekijken in zijn persoonlijke leven. Via Hyves-krabbels, foto’s, blogs en wat dies meer zij. Echter, nu blijkt dat menig werkgever even de naam van een potentiele kandidaat door Google gooit, even spiekt wat men er van vind, zie je dat er dingen weer afgeschermd worden. Mensen zijn toch bang een verkeerd beeld te creeren (human nature, dat dan weer wel) en zeker op online gebied blijft de angst regeren. Zoals Frank al een anekdoteerde over de foto’s van twee meiden die op stap waren geweest. Die kwamen nergens online, want “dan kan iedereen dat zien en dat gaat niemand wat aan”.
De vraag die bij mij dan rijst (en die ik vrijdag ook aan Jorn voorlegde) is; als bedrijven meer gebruik gaan maken van social media, komt dan die “vierde muur” niet weer terug? Gaan mensen vervallen in een beperkte uiting van hun persoonlijkheid om te zorgen dat men voor alle vormen interessant blijft?
Denk ik dat het goed is om aan personal branding te doen? Yes please. Maar niet bewust. Nirvana zei geloof ik al eens: “…come as you are”
Hoe kan je jezelf nou zo ideaal mogelijk positioneren voor een toekomstige werkgever als jij jezelf heel mainstream profileert? Een werkgever zit toch niet te wachten op 13 in een dozijn medewerkers. Ik kan me ook niet voorstellen dat mensen dat bewust doen. Natuurlijk bepaalde informatie achterhouden of een rol aannemen, maar dat betekent toch niet mainstream? Een bepaalde persoonlijkheid, gedrag of activiteiten komen uiteindelijk altijd naar boven. Ik weet zeker dat het daaarom geen kwaad kan om hier open over te zijn. Elke werkgever weet toch dat medewerkers in het weekend kunnen stappen en flink los kunnen gaan. Waarom dit verzwijgen? Je moet juist open zijn en laten zien wat bezig houdt en wat je zoal doet. Ik vind het alles behalve een vervlakking van de individu, maar juist een verrijking.
Ik deel daarom de mening van Mattijs dat het gebruiken van social media juist een een verrijking is is om jezelf als persoon te profileren. Ik zelf gebruikte vroeger ook nooit mijn achternaam om mezelf te registreren en zat altijd onder een nickname. Nu ook nog wel, maar dat is voor de herkenning :) Ik denk dat mijn werkgever en andere mensen nu een uistekend beeld hebben van de persoon Bas Gezelle. Wat houdt hem bezig, wat doet hij in het weekend, hoe denkt hij over de ontbossing van schiermonnikoog etc. Als een werkegever dit allemaal niet zint dan moet je er toch ook niet willen werken.
Ik denk alleen wel wat het nog wel een tijdje duurt voordat de grote massa deze tools gaat gebruiken. Maar dit komt wel. Lifestreamen doet beetje bij beetje zijn intrede.
@bas ik ben het wel met jullie beiden eens dat social media een verrijking is om je eventueel beter te profileren. Ik vrees echter dat de “de grote massa” er niet bij stilstaat en eerder zal schrikken wanneer een potentiele werkgever refereert naar die ene foto die hij van je zag op de “bagels-hyve”. Dat “schrikken” (wat misschien een wat heftig woord is) zal in mijn eigen leiden tot afvlakking, omdat mensen zich niet meer presenteren, maar profileren.
Het is niet alleen de manier waarop je een ‘tool’ gebruikt die bepaalt hoe je eruit ziet, maar in grote mate volgens mij ook welke tool je gebruikt. Op het internet zie je dat diensten ook steeds meer een merkidentiteit gaan aannemen; Hyves tegenover Facebook (veelal door Innovators gebruikt), Netlog tov Orkut. Of kies ik toch voor Numpa ipv Twitter.
Zelf geloof ik in veel tools niet, maar gebruik ik ze puur om zakelijke redenen. De manier waarop ik mezelf op die sites profileer is dus ook verschillende van de manier waarop ik tegen m’n vrienden praat (he he)
In reactie op Bas omtrent het afschermen van informatie. Ik ben op dit moment bezig met een klein experiment omtrent het verwijderen en afschermen van informatie. Ik probeer hierbij in het verleden gemaakte posts te verwijderen (via mails) en accounts op sites te deactiveren. Dit blijkt echt niet zo’n makkelijke klus. Je zou dus kunnen zeggen dat veel informatie op het internet minder snel / vergankelijk is dan we wellicht denken
Zelfs schijnbaar onschuldige informatie kan iemand een baan ontnemen.
Een vriend van mij is ook redelijk makkelijk te vinden op internet. Zo bestaan er pagina’s dat hij als sport aan schermen doet en bij een schietvereniging zit. Daarnaast verzameld hij sabelwapens en een aantal pistolen.
Een toekomstig nieuwe collega had deze informatie gevonden en aan het management doorgespeeld. Alleen op deze informatie afgaand kon m’n vriend z’n eerste werkdag gelijk vertrekken. Hij werd als extremist betiteld. Zou je dus sommige hobbies van jouw beter afschermen?
En is dat wel altijd mogelijk? Veel sportranglijsten staan op het net ook vechtsporten. Dat is informatie die je niet kan tegenhouden…
Ik vind het beetje bangmakerij.
Bang zijn dat je geen baan krijgt omdat je een bepaalde sport doet en een ergens met een biertje in je hand op het net staat.
Heeft informatie over jezelf ook invloed op je salaris?
Bijv. Je toekomstige werkgever ziet dat je aan dure sporten doet en vaak bij exculsieve feestjes aanwezig bent. Zal deze ook niet denken dat je gevraagde te veel is?
Leuk om de discussie hier verder te voeren.
Allereerst was mijn presentatie erop gericht wat inzicht te geven op de vorming van identiteiten en de rol van nieuwe media op deze identiteit. Verder heb ik nog niet al te veel stelling genomen.
Naar mijn mening is het belangrijk bewust te zijn van het geheugen van Google om in te spelen op problemen zoals Michel en Roland die schetsen en ze waar mogelijk te voorkomen. Verder heb ik de personal branding-beweging toegelicht die naar mijn idee wat te ver doordraven. Wanneer je echt een eigen huisstijl gaat creëren en jezelf gaat vastleggen in beleidsplannen (wat men voorstelt) dan doet selfbranding meer kwaad dan goed; het leidt tot ‘merken’ die voor grote publieken interessant zijn en zo hun unieke karakter verliezen.
Verder is het helaas zo dat veel mensen zich toch anders voordoen om aan een baan te komen. Vaak zijn bedrijven en recruiters toch veel op zoek naar mensen die binnen de bedrijfscultuur passen. Werkzoekenden weten dit en doen zich hierdoor toch wat anders voor. Gedrag op werk verschilt vaak nog sterk van gedrag thuis. Dit wordt op den duur als zeer stressvol ervaren en gaat creativiteit en productiviteit tegen; het is psychisch ongezond gedrag. Uit onderzoek blijkt overigens dat Nederlanders in vergelijking met bijvoorbeeld Engelsen zowel thuis als op werk ‘zichzelf blijven’.
Ik stel voor gewoon je beste eigenschappen te benadrukken, eerlijk te zijn en niet alles vast te leggen als een ‘merk’. Sociale netwerken en andere tools kunnen hieraan bijdragen. Je moet je in dit overvolle medialandschap wel profileren. Het gevaar kan dus alleen zijn dat als iedereen dit zou doen er weer een schreeuwerige situatie ontstaat met saaie identiteiten. Al geloof ik dat echt creatief talent altijd boven komt drijven, maar dat is dan ook een kernkwaliteit.
Interessant punt. Zelf denk ik dat het gewoon menselijk gedrag is om altijd zo positief over te willen komen bij je naasten. De grens is wat mij betreft wanneer iemand zich (door bijvoorbeeld personal branding) beter voordoet dan hij is. Voor mij is personal branding vooral het benadrukken van onderscheidende kernkwaliteiten. Ik zie het kwaad er ook niet van in om omgevingen als Hyves af te sluiten voor het publiek als dit niet past bij de punten die je wilt benadrukken.
Ander punt; door de hoeveelheid beschikbare kanalen om je online te branden is het zeker voor mensen die minder bekend zijn met internet een tijdrovend en moeilijk karwei om al je uitingen op te sporen. Zelf had ik erg behoefte aan één centrale omgeving die automatisch verschillende online media samenbracht. Kijk op joerybruijntjes.nl voor een voorbeeld van wat ik bedoel.