7 en 8 oktober j.l. was er alweer het Playgrounds Digital Arts festival.
Twee dagen vol digitale kunst, animatie en media, dat zijn de ingrediënten van het Playgrounds Festival te Tilburg

Veel producties die ik daar heb gezien had ik al eerder eens op mijn monitor voorbij zien komen zoals Pixels en One frame of fame.
Uiteraard heb ik ook producties gezien die ik niet eerder kende zoals: Raymond en Royal Bank of Canada om maar een paar te noemen.

Ik ben, naast het innovatieve en creatieve eyecandy, ook voornamelijk geïnteresseerd wat de artiesten drijft of inspireert en wat hun werkprocessen zijn, commercieel of anderzijds.

Donderdag werd daar meer over verteld door de verschillende sprekers dan op vrijdag, waar vooral meer getoond werd. Vrijdag had wel Rex Crowle, die veel goed maakte. Hij praatte veel over zijn komaf, inspiraties en gaf veelvoudig een blik achter de schermen aan sommige van zijn projecten.

Omdat het simpel weg een 2 dagen bomvol Playgrounds programma is, geef ik een kleine impressie en wil ik graag de dingen delen die mij inspireerde of een wow-effect gaven.

Playgrounds blijft in z’n 4^e jaar, ondanks de grote namen, nog een klein en gezellig sfeervol festival.
Het publiek dat er komt is erg variërend. Ik vermoed veel creatieve geesten, maar er komen ook mensen buiten ‘het vak’ Vrijdag meer dan donderdag vermoed ik.
Bij mensen kan je ook studenten lezen, gezien het publiek dat ik om me heen zag, voelde het dat ik de gemiddelde leeftijd behoorlijk omhoog trok. Mij hoor je niet klagen. Deze jonge creatieve geesten zijn de visionairs van de toekomst, die zich laten inspireren door de grote, en soms ook jonge creatieven van nu. En vandaag de dag worden er nog steeds hele, hele gave en originele animaties en concepten bedacht en gemaakt. En ik ben erg benieuwd naar hun ideeën. Jonge creatieven zoals Lois van Baarle, David Wilson en  Yi Zhao nu al laten blijken.
Verder met mijn highlights en eyecandy in chronologische volgorde:
Motionographer
Donderdag na openingstitles, welke ik dit jaar vond tegenvallen, had Matt Lambert van Motionographer enkele shorts achter elkaar in een screening gezet. In mijn mening begon de screening met een bang, maar bleef helaas de enige short met een ‘wow’ factor in de screening. Het was even zoeken, maar vond de short uiteindelijk op de interwebs for all to see!
The Music Scene door Anthony Francisco Schepperd op de muziek van Blockhead

Bif
De sprekers van BIF hadden het over hun ontstaan en samengaan met the Mill. Ze lieten zowel eigen,  als commerciële producties zien.
Met Raymond kwamen ze ook commercieel in de spotlights te staan en maakte ze in 2005 hun commercieel debuut met Vodafone Cityscape. Als ze weer even stil kwamen te vallen werkten ze gelijk door aan eigen producties. Ze wilde ze een kompleet nieuwe short maken, welke totaal verschilde met Raymond, waarbij ze bij zichzelf weer een grens wilde verleggen. Dix is het resultaat. Prachtig bedacht en uitgewerkt over iemand die een fobie heeft op scheidingslijnen te staan.
Let op, DIX bevat ‘bloederige’ beelden

http://www.youtube.com/watch?v=y3q3oi6gs-M&feature=related

The Blackheart Gang / Shy The Sun
The Blackheart Gang was mijn ‘wow’ van het Playgrounds Festival. In een speciale post duik ik dieper in dit3-koppig Zuid-Afrikaans collectief.

Young Directors Panel
Hierna was er een kleine panel met een aantal jonge regisseurs die hun inspiraties en visies delen en discussiëren. Hiervan waren alleen Matt Lambert en David Wilson het meest aanwezig en zij maakte van het saaie en duffe gesprek zo nu en dan nog levendig.

Uiteraard werden er ook clips getoond. In mijn mening stak één clip met kop en schouders boven de rest uit.
Het gaat om een video clip die David Wislon heeft gemaakt als huwelijkscadeau voor een vriend. Het is een prachtig geschoten video clip met animaties spelend vanaf een praxinoscope.

Gelukkig is Wilson ook niet zuinig met de making-of

Ik ben ondertussen een fan aan het worden van Wilson. Andere projecten van hem zijn de videoclip Skream, een verhaal over Adam en Eva:

Ook hiervan bestaat een making of…
en deze voor Japanese Popstars kende ik ook al, voordat ik zijn naar er aan kon koppelen. Ook hier bij geeft de making of veel inzicht over zijn werkproces.

Pierre Coffin / Despicable Me

De volgende interessante sessie en laatste van die dag was van Pierre Coffin, één van de twee regisseurs van de nieuwe animatie film “Despicable Me”.

Coffin had het over hoe het project en ideeën voor Despicable Me tot stand kwam. Wat de processen waren en hoe de designs evolueerden tot hun eindresultaten. http://www.youtube.com/watch?v=5Ftq58hhiHM
Ook liep Pierre door een aantal scenes en gaf hij aan hoe deze tot stand waren gekomen, wat erbij kwam kijken en waarop een aantal beslissingen werden genomen. Bijvoorbeeld over het storyboard, de scene layout en uiteindelijk over de animatie en final shot.
Bij de laatste clip is het leuk te zien hoe de animator te werk gaan. Deze animator filmt zichzelf en reproduceert dat weer in zijn animatie. Andere animators gebruiken een spiegel en andere doen het uit hun hoofd en animeren de bewegingen tot ze kloppen. Animeren is iets heel persoonlijks, iedereen zijn eigen stijl, geen goede of slechte manier.
Pierre had over animators een leuke theorie:

Ik had het geluk dat ik bij de pre-premiere van Despicable Me aanwezig mocht zijn. Op basis van de trailer zou ik nooit gegaan zijn. Maar de film heeft me ongelijk bewezen.
Het is een leuke, warme film met goede animaties en verhaal.  De mimiek van de karakters was spot on. En dat heb je zeker nodig als je emoties zoals humor en droefiheid wil losmaken. De film toont een vaderfiguur in een positief licht. Dat zien we niet vaak. De hoofdfiguur, Gru heeft weliswaar een “slechterik” label opgespeld, maar de film laat echt mooie lieve scenes zien tussen hem en de drie kinderen. Waar ik bang voor was, gezien de trailers, is gelukkig niet gebeurt. En dat is dat de gele ”helpertjes’, de Minions de show zouden stelen. Ze zijn leuk en grappig, maar gelukkig met mate.

De film begint al sterk met een sadistisch plagerij naar een klein kind. De humor varieert evenwichtig tussen mild en af en toe lekker scherp. De film is kindvriendelijker dan, de best wel zware, Toy Story 3 en ik denk dat de ouders de film iets leuker vinden dan de kinderen.

Tot dusver dag 1 van Playgrounds.
Kom snel terug voor de reportage van dag 2!