Helaas, na het weekend werd ik werd enigszins wakker uit die droom. Als alles over 4 jaar een beetje mainstream is geworden, dan, ja dán heb ik echt het allerleukste werk van de hele wereld. Maar goed, stiekem gebruiken we al wat dingetjes toe waarvan we vorige jaar zeiden dat die over vier jaar pas konden, dus er is hoop. Het toepassen van responsive design bijvoorbeeld is geen toekomstpraat meer.

Ik zal verder niet in detail ingaan op de praatjes, ik kan alleen zeggen dat ik echt dolgelukkig werd van het feit dat ik nu eindelijk weet hoe ik de perfecte ovaal moet maken met border-radius en hoe je box-shadow kunt inzetten voor een tweekleurige scheiding van je background of voor oneindig veel borders om je afbeeldingen (voor echt geïnteresseerden, de slides staan hier). De trouwe Frank-lylezer echter, wordt hier waarschijnlijk niet warm of koud van.

Wat wel voor iedereen van belang is, is de eindnoot van de conferentie. Er werd afgesloten met een verhaal van Christian Heilmann (bekend van vorig jaar met zijn uitspraak ‘front-end is as awsome as Chewbacca On A Squirrel Fighting Nazis’) die ons op het hart drukte om dit jaar iets minder zwart-wit met ons vakgebied om te gaan. Minder ruziemaken (mijn code is beter dan jouw code) en meer openstaan voor andere disciplines. Ik ga mijn best doen (al blijft mijn border-radius natuurlijk veel vetter dan de jouwe)!

Na een korte introductie door Bert Hagendoorn van de Adobe User Group begon Timan Rebel van Mobypicture met een enthousiast en zeer duidelijk verhaal over wat HTML5 nou eigenlijk is en hoe het gebruikt wordt. Als interaction designer met weinig HTML-ervaring vond ik dit een zeer geslaagde opening van de meeting.

Rebel noemde een aantal voorbeelden waar HTML5 in combinatie met CSS3 zeer goed mee om kan gaan, bijvoorbeeld geolocation, drop shadows en rounded rectangles (nice!).

Een aantal andere voordelen van HTML5:

• de code ziet er veel eenvoudiger uit dan voorheen
• de browser kan zelf tekeningen genereren
• standaard ondersteuning drag- en dropfuncties
• meerdere namespaces in één document (bijvoorbeeld <h1> kan vaker gebruikt worden)
• video kan nu afgespeeld worden in de browser; geen Flash meer voor nodig
• werkt goed met 3D, graphics en effecten

HTML5 biedt dus behoorlijk wat verbeteringen vergeleken met zijn voorganger maar heeft ook nog wat belangrijke zaken waaraan gewerkt moet worden. Een groot nadeel is dat er geen universele codecs zijn gedefinieerd. Om video te embedden moet je dus bijvoorbeeld drie keer de codec beschrijven. Onder meer door dit nadeel geeft Rebel aan dat HTML5 geen heilige graal is maar wel cool is! Ik denk dat ‘ie gelijk heeft…

De volgende sprekers, Gijs Winkel en Bram de Dijk van These Days, gingen in op de campagne die zij voor Microsoft hebben ontwikkeld om Internet Explorer 9 te promoten. Winkel begon met de vraag wie in de zaal IE8 of IE9 als standaardbrowser heeft ingesteld. Dat waren er toch wel een stuk of nul. Dat gaf al aan dat het een zware klus wordt om developers en gebruikers te overtuigen IE9 te gaan gebruiken. These Days heeft echter wel een goede campagne (Framerate Fest) neergezet om dit te bereiken. HTML5 is momenteel trending topic en maakt het mogelijk om complexe bewerkingen en animaties zonder ingewikkelde scripts of browser plug-ins weer te geven. De ingebouwde hardwareversnelling in Internet Explorer 9 maakt het mogelijk om nog meer de grenzen op te zoeken van wat er tot nu toe mogelijk is. Door deze koppeling tussen HTML5 en IE9 kan je developers zelf achter de voordelen van IE 9 laten komen: een slim concept met een leuke interactieve website, waarop 10 HTML5 frames live staan, die zijn ontwikkeld door verschillende leading HTML5 developers. Met deze frames worden andere developers uitgedaagd om hun eigen frame te ontwikkelen en te uploaden naar de site.

Een pijnlijk moment was dat de browser vastliep tijdens de presentatie, terwijl ze ons probeerde te overtuigen IE9 te gebruiken. En gezien de tweets op het scherm in de zaal zien mensen IE9 (nog) niet zitten, maar wie weet wat deze campagne voor elkaar gaat krijgen. We gaan het zien…

Na een korte onderbreking begon een voor mij onbegrijpelijk verhaal van Mike de Boer van Ajax.org/Cloud9. Hier hadden meer mensen in de zaal last van:

Gelukkig waren er genoeg mensen die het wel snapte… Ik heb veel enthousiaste reacties gehoord uit de zaal en ook collega’s Johan (Flash Developer) en Klaas (Front End Developer) waren zeer te spreken over deze case. Het mooie aan Cloud9 vonden zij dat deze teksteditor die draait in de cloud ook open source is, offline te gebruiken is en het sociale aspect eraan; projecten zijn makkelijk te delen en publiceren. Ook gaf Mike nog een aantal handige links: html5demos.com, html5boilerplate.com en modernizr.com.

Peter Nederlof van Lost Boys gaf vervolgens een entertainende presentatie over onder andere nieuwe API’s in HTML5 en Canvas en liet wat mooie HTML5-experimentjes zien. Een mooi voorbeeld was het uploaden van een vierkant plaatje, dat vervolgens met behulp van Canvas in HTML5 transformeerde in een geroteerd plaatje met schaduw en spiegeling.

Peter had ook nog een aantal mooie trippende demo’s van bewegende en draaiende lijnen en kubussen en gaf aan dat “designers zich uit kunnen leven en de developers het wel maken!”.

HTML5 experimenten van Peter en anderen: http://html5app.com/blog/?tag=peter-nederlof

Ook de Noor Daniel Mahal van UNFOLD had het publiek aan zijn lippen hangen met zijn droge uiteenzetting van zijn experimenten. Interessant en tevens grappig was de totstandkoming van Rumpetroll, een zeer uitgebreid multiplayer experiment in HTML5/Canvas/JS en websockets, een virtuele chatbox waarbij je rondzwemt en praat als een zaadcel. Dit experiment heeft het zelfs geschopt tot Site of the Day bij FWA in november 2010 en dat is gaaf!

Ook gaaf was het experimentje dat Daniel in het vliegtuig op weg naar Amsterdam in elkaar geknutseld heeft: The Chase Control, een simpel websocket experiment met iPhone controllers, waarbij meerdere gebruikers met wifi en een iPhone een object kunnen besturen binnen één omgeving.

De laatste spreker, Serge Jespers van Adobe, begon met het geven van wat nieuwe Adobe tools. Daar zaten een aantal interessante ontwikkelingen bij:

• MUSE: tool voor designers, waarbij je HTML5 apps kan maken zonder te coderen
• EDGE: animeren met HTML5
• Wallaby: Flash-bestanden omzetten naar HTML5
• Webkitverbeteringen met betrekking tot typografie; je kan bijvoorbeeld een afbeelding verplaatsen op je iPad en text wrapping past de tekst rond de afbeelding aan.

Een goede tip was nog Net Averages van Adobe. Dit is een reporting service die inzicht biedt in de laatste internettrends en helpt je daarmee je web- en mobile projecten te optimaliseren. Visueel gezien ziet deze site er ook sterk uit.

Daarnaast ging Serge in op de strijd tussen Flash en HTML5. Dit worden vaak als concurrenten van elkaar gezien, maar ik denk dat het per project bekeken moet worden wat het meest geschikt is. Voor dit soort dingen moet je natuurlijk gewoon bij Flash zijn. Daarnaast kunnen Flash en HTML5 ook heel goed samenwerken met elkaar, kijk maar naar deze supervette clip van de Japanse band Sour. Nog leuker: doe zelf mee in deze clip!

Al met al vond ik het een zeer geslaagde meeting. Wat ik jammer vond is dat er vooral experimenten werden getoond en niet meer voorbeelden zoals de onwijs gave website van Arcarde Fire voor het nummer ‘We Used To Wait’.

Ik kijk alweer uit naar de volgende meeting, die over fotografie zal gaan! Nog een vraag aan jullie: wat denken jullie: gaat HTML5 Flash vervangen of blijven ze naast elkaar bestaan?

Als lichtend voorbeeld van zijn theorie nam Pirillo een Venn diagram. Door een aantal van zijn interesses in te delen in cirkels, waarbij hij zichzelf terugvond in het snijvlak van de cirkels, gaf hij aan dat elk persoon een wandelende community is.

Het is volgens Pirillo van belang dat bedrijven zich gaan realiserend dat communities niet kunnen worden gebouwd. Een community ontstaat uit en ontwikkelt zichzelf. Het is een organisch wezen. Veel bedrijven realiseren zich niet dat een community niet gaat rond het bedrijf of het product, maar om de cultuur er omheen.

Daarnaast moeten bedrijven stoppen te denken dat communities een gereedschap zijn. “If you believe communities are a tool, then you yourself are a tool!” sprak hij krachtig. Communities hebben echter wel gereedschap nodig, gereedschappen als YouTube, Twitter of Facebook. Toch draait het uiteindelijk niet om het gereedschap, maar om de mensen die het gebruiken: “How many times have we seen the next YouTube or Twitter go down the drain, even if it was a better product, just because the community decided it wasn’t good enough?”.

Communities zijn een gemeengoed, aldus Pirillo. De mensen erin echter niet: “The voice of the people is not a commodity“. Controle over een community is ook onmogelijk, volgens de Amerikaan. Ze zijn niet te controleren, slechts te begeleiden: “Control by a company is bullshit, you, as the community, are in control“. De groep begeleiden is, gezien het organische karakter van een community, niet alleen makkelijker – het beinvloed ook de groei op een positieve manier.

Pirillo benadrukte nog maar eens dat communities niet meer beperkt zijn door fysieke grenzen. Dankzij het internet kunnen we selectiever zijn bij welke communities we willen horen en kunnen we daar ook actief aan bijdragen. Vanuit onze luie stoel indien gewenst. Zoals Pirillo het zelf mooi verwoordde: “I have more in common with people I do not know“.

Als laatste stipte Pirillo aan dat communities de tegenhanger zijn van ego: “Community is the antithesis of ego”. Hoewel ik het volledig eens ben met zijn voorbeeld (“I don’t believe Twitter is a community-tool in the same way as Facebook is. Twitter is all about me“), ben ik er nog over uit of ik het volledig eens ben met de stelling dat communities per definities de tegenhanger zijn. Want ik ben tenslotte ook in mijn eentje een community, that’s all about me. En zijn communities ook niet af en toe een verzameling van individuele meningen?

Na een goede lunch dus prima food for thought.

(foto met dank aan @marjolijn/dutchcowgirls)

Het Facebook Developers Platform werd opgezet in 2007.  Het moest het platform worden waar developers van alle soorten en talen hun informatie en inspiratie vandaan kunnen halen. Iedere developer zou er applicatie kunnen fabriceren voor de 350 miljoen gebruikers die Facebook ondertussen telt.

Intussen maken er meer dan 1 miljoen developers uit ongeveer 180 landen er gebruik van. Samen zorgden zijn voor meer dan 53.000 applicaties via het platform en kunnen zo’n 300 app’s daarvan rekenen op meer dan 1 miljoen gebruikers per maand.  In totaal maken zo’n 250 miljoen gebruikers wereldwijd gebruik van een of meerdere applicaties van het Developer Platform.

In 2008 lanceerde Facebook als aanvulling op het platform ook “Connect”. Met deze dienst is het mogelijk om functionaliteiten van Facebook te integreren op externe websites. De dienst nam een enorme vlucht en volgens Beard maken intussen meer dan 80.000 websites gebruik van Connect, samen een groep van 60 miljoen gebruikers bedienend. Als voorbeelden noemde Beard projecten van onder andere The Huffington Post en JibJab.

Beard stond ook nog even kort stil bij de nogal stormachtige opkomst van “social gaming”. Ook Facebook had niet voorzien dat deze niche zo snel zou groeien. Beard vond het echter wel prettig om te zien dat een hele rits aan start-ups er mee wist uit te groeien tot volledige games-ontwikkelaars en nu de traditionele ontwikkelaars als EA, Ubisoft en Microsoft hard aan de slag moeten om ook een goede intrede in de social gaming te doen.

Duizelingwekkende, maar voor de aanwezigen wellicht niet echt verrasende, cijfers. Het is al langer bekend dat Facebook enorme groeispurten toont en dat het een stabiel platform is om je applicaties op te ontwikkelen is onder developers al langer bekend. Vooral dat applicatie-ecosysteem maakt Facebook momenteel een uiterst interessant en tamelijk uniek social network. Dat alles vergankelijk is, werd echter na de presentatie van Beard pijnlijk duidelijk: oude reus van welleer MySpace kondigde aan op dit moment wel 110 miljoen actieve gebruikers te hebben. Zou Ethan Beard in zijn vuistje hebben gelachen of achter zijn oren hebben gekrabt?

In de aanloop naar 9 en 10 december zullen er daarom een aantal stukjes verschijnen op Frank-ly, waarin we wat meer vertellen over de sprekers of bepaalde sessies uitlichten. Gedurende het evenement zal er uiteraard verslag worden gedaan van de sessies die bijgewoond worden.

Mocht je LeWeb  zelf willen bijwonen, mogen we je namens LeWeb een speciale korting aanbieden. Registreer je ticket met de kortingscode “BLOG09″ en je ontvangt 10% korting op je ticket.

Interaction Design Frameworks
Robert Hoekman Jr. van Miskeeto begon met de ontboezeming dat hij nu voor het eerst wist hoe hij zijn achternaam moest uitspreken. Tja, je zal Amerikaan zijn en Hoekman heten…

Usability testen heeft zeker zijn positieve kanten, en veel problemen kunnen ontdekt worden. Maar soms is het niet meer dan wat er uit een expert review komt. Een ander uitgangspunt bij het ontwerp kan de problemen die bij usability testen aan het licht komen, voorkómen: door uit te gaan van libraries met bouwblokken die door en door getest zijn, is het uitgangspunt al beter. Dit worden design patterns genoemd. Design patterns, zoals paginering, hebben duidelijke namen, beschrijvingen (van zowel zichzelf als de letterlijke context waarin ze gebruikt worden), en ook stap-voor-stap uitleg over het gebruik.

Een interaction design framework komt tot stand wanneer design patterns gekoppeld worden aan de waarom-vraag: Waarom gebruik je zo’n patroon? Waarom juist dit patroon in combinatie met andere elementen in het systeem en mogelijke problemen daarin? Hierdoor ontstaan sets van design patterns die samen een framework vormen, waarin ook behoeften en gedrag van gebruikers beschreven staan.

Het opbouwen van een bibliotheek van interaction design frameworks doet Robert Hoekman Jr. door het bestuderen van bestaande, goedwerkende sites. Door daar de kersen uit de pap te halen, bouwt hij snel een bibliotheek van bruikbare frameworks op.

Ik had direct ideeën in mijn hoofd voor het opbouwen van een dergelijke bibliotheek. Gedeeltelijk werken wij daar al mee, maar het is nog in een beperkte vorm vergeleken met het beeld dat Robert Hoekman Jr. schetste. Gelukkig komt binnenkort zijn bibliotheek online beschikbaar…

The music of interaction
Als klarinettist (OBK Zeist) sprak deze presentatie mij bijzonder aan. James Box en Cennydd Bowles van Clearleft bespraken de gelijkenis tussen de interactie van muziek en die van websites.
De eerste overeenkomst die besproken werd, was de onuitsprekelijkheid van muziek en ontwerp: je kunt het niet zomaar beschrijven, er zijn metaforen als het notenschrift of wireframes voor nodig. En die geven slechts een kale indruk van wat het moet worden. Het gevoel, gedrag en de gedachten erbij, kunnen hier niet in weergegeven worden.

Iets dat ons prettig in de oren klinkt, heeft onze voorkeur. Een voorbeeld hiervan is de majeur toonladder, die iedereen op de wereld ‘in’ zich heeft. Hetzelfde geldt voor consonanten (harmonieuze tooncombinaties): de emotionele reactie hierop is positief. Dissonanten daarentegen leveren soms kippenvel of een gevoel van frustratie op, totdat het akkoord oplost in een consonant. Tussen het consonante en dissonante akkoord is volgens Box en Bowles een gebied waarin een ‘flow’ kan plaatsvinden: een aangename plaats tussen saaiheid en frustratie.
Tot slot zijn ook bepaalde ritmes prettiger om aan te horen dan andere. De conclusie is dat “music is the pleasurable overflow of information” (Lehrer), maar dan wel een gestructureerde overflow – want mensen hebben nu eenmaal behoefte aan orde.

In diezelfde lijn kunnen we design patterns en ook de eerder besproken interaction design frameworks zien: de orde die deze schappen in de ‘chaos’ van informatie, wekt bij de gebruiker een positieve emotie op. En daarom werkt de ene website beter dan een andere, waarbij misschien de equivalent van dissonantie wordt toegepast.

Box en Bowles gingen nog verder in op de gelijkenis tussen muziek en ontwerp, waarbij onder andere het muzikale karakter aan bod kwam, evenals het herkennen van patronen. Ondanks het schijnbare beperkte bereik dat notenschrift of wireframes kunnen hebben, is er ruimte voor innovatie. De behoefte aan order is rekbaar en verandert ook per cultuur en tijdsperiode. We hoeven niet in de veilige buurt van de laagste gemene deler te blijven!

All the time in the world
Matt Jones van Dopplr had een redelijk filosofische verhandeling over het begrip ‘tijd’. Dopplr heeft daar veel mee te maken, omdat het een tijdlijn weergeeft van de plaatsen die jij als gebruiker bezocht hebt, of gaat bezoeken.
Het was een interessante voordracht over ‘tijd’ en hoe dat verschilt tussen culturen: de monochromatische tijd in de Westerse wereld en de polychromatische tijd in (bijvoorbeeld) Latijns-Amerikaanse landen. In de Westerse landen moet alles achter elkaar ‘op tijd’ gebeuren, terwijl tijd elders geen opeenvolging van gebeurtenissen is, maar alles ‘tegelijk’ gebeurt. Deze verschillende manieren van denken leveren dus ook verschillende behoeften en manieren van handelen op wanneer het gaat om tijdsgerelateerde websites als Dopplr en Twitter: is het wel noodzakelijk om altijd bereikbaar te zijn, volgens jouw manier van tijdsperceptie?

Dit was een interessante afsluiter van de dag, en eentje die bij mij wel bleef hangen: hoe druk kan je het hebben? Is er nog wel ‘squishy time’ (tijd voor ontspanning, gezelligheid, je eigen ding doen)?

Ook de andere presentaties waren interessant. Zoals Alrik Koudenberg, die vanalles ontwerpt – van boomtenten tot Nike reclames. In zijn presentatie kwamen allerlei interessante wijsheden naar voren, die niet alleen op interaction design van toepassing zijn. ‘Results match the effort you put into it’ is natuurlijk een mooie voor boven je bed!
Tom Jenkins van Nokia had een verhaal over het nut van ‘storytelling’, wat van toepassing is op alles van schetsen tot prototypes in het ontwerpproces. De luchtgitaar en de luchtdrums van Ronald Mannak (Monodomo) sloegen erg aan bij het publiek. Het grappige was echter dat Mannak en zijn team al doende leerden dat hun eerste ideeën over hun publiek eigenlijk niet helemaal klopten. En Marcel Kampman presenteerde zijn inzichten met betrekking tot het ontwerpen: ‘from no f**king way, to best possibly possible’.

Al met al was Design by Fire een leuke dag, waarbij ik wel vond dat Interaction Design in de ruime zin was opgevat. Maar aan de andere kant, misschien maakte al die passie op verschillende ontwerpvlakken de dag juist interessant!

De opkomst van het zogenaamde “real-time web” gaat volgens de organisatie van LeWeb hand in hand met de stormachtige groei die Twitter en Facebook het afgelopen jaar doormaakte. Het real-time delen van je belevenissen met je vrienden begint een steeds groter gemeengoed te worden. Het open karakter van deze services zorgde voor een hele nieuwe stroming aan (web)applicaties en widgets, ontwikkelt door grote namen en brutale, ambitieuze start-ups. Het is de kickstart van de volgende evolutie van het web, het social web wordt nu het real-time web.

In Parijs zullen gedurende 2 dagen zo’n 54 sprekers hun visie op de recente ontwikkelingen én de toekomst geven. Een bizarre lange lijst met namen als Marissa Mayer (Google), Jack Dorsey (Twitter), Michael Arrington (Techcrunch), Tony Hsieh (Zappos),Steve Rubel (Edelman), Robert Scoble, Gina Bianchini (Ning), Chris Sacca, Dave Morrin (Facebook) en de immer enthousiaste Gary Vaynerchuk. En nog veel, veel meer dus. Meer informatie vindt je uiteraard op de website van het evenement.

Mocht je LeWeb willen bijwonen, mogen we je namens LeWeb een speciale korting aanbieden. Registreer je ticket met de kortingscode “BLOG09″ en je ontvangt 10% korting op je ticket.

Om een indruk te geven nog even de samenvatting van vorig jaar in beeld en geluid:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Zoals Jurgen eerder al aankondigde,  was er gisteren weer een Adobe User Group-meeting. De inspirerende titel-du-jour: Mobile Madness.
En alhoewel we dachten er met een G1 en een iPhone te zijn, waren we er uiteindelijk met twee G1′s. We voelden ons wat eenzaam (echt!).
De conclusie na de verschillende presentaties van onder andere Serge Jespers (Adobe), Thomas Joos (Boulevart), Ralph Cohen (IceMobile), Michel van Velde (Oneshoe) en Ubi de Feo (TwoDotOne) is dat er wel degelijk sprake is van een “mobile madness”, maar dat Adobe er (vooralsnog) mager voor staat op mobiel gebied!

Wordt 2009 het jaar van mobiel internet?
Via Twitter de tweeps op de hoogte houdend, met Yammer HQ een vinger aan de pols gevend en  met AK Notepad op de G1 in de aanslag legden wij ons oortje te luisteren!

Een korte introductie van de Adobe User Group werd gegeven door plaatsvervangend dagvoorzitter Niels de Keizer. Voorzitter Bert Hagendoorn was op een “secret mission” voor Adobe, what ever that may be! De Keizer begon zijn praatje met een stukje geschiedenis: de uitvinder van de eerste, voor het eerst zo genoemde, mobiele telefoon – Martin Cooper van Motorola. Hoewel wellicht niet veel mensen weten dat het eerste patent voor een draadloze telefoon al in 1908 werd ingediend.  Die doet het niet zo goed in de kroeg, overigens.

De Keizer eindigde zijn inleiding met een beetje inzicht in zijn eigen geschiedenis met mobiele telefoons. Die eindigde met een iPhone. Het zou niet de laatste keer zijn dat we die zouden zien, overigens. Vervolgens bleef ook voor hem de hamvraag aan de sprekers: Wordt 2009 het jaar van mobiel internet? Een overzicht van de meest interessante sprekers!

Serge Jespers
Het woord werd overgedragen aan Serge Jespers, “platform evangelist” van Adobe. Jespers had voor zijn presentatie niet één maar maar liefst drie mobieltjes op zak. Twee Nokia’s en ja, ook “die andere telefoon” (en zo werd de iPhone de rest van de dag dan ook genoemd). Hij vertelde kort wat over de ontwikkelingen op het gebied van Flashplayers voor mobiel (de recente berichtgeving uit Barcelona nog in het geheugen) en deelde mee dat er verwacht wordt Q4 2009 of Q1 2010 een mobiele Flashplayer voor Windows Mobile, Symbian en Android te lanceren met de mogelijkheden van Flashplayer 10. Vooralsnog moeten we het nog doen met de Flashlite player dus! Een andere verwachting die Adobe had, is intussen ruimschoots bereikt. Na eerdere onderzoeken had Adobe de verwachting uitgesproken dat er in 2010 zo’n 1 miljard (!) mobieltjes wereldwijd zouden zijn die Flash-content kunnen afspelen. Die aantallen zijn echter begin 2009 al bereikt.

Jespers liet ook nog even wat demo’s zien van Flashlite 3.1. De nieuwe “packager” zorgt ervoor dat applicaties niet meer via de Flashplayer op de mobiel hoeven te worden geopend, maar direct (alsware het een *.exe) te starten zijn. Jespers toonde dit op een Nokia N95 en een Nokia 5800. Helaas voor hem bleek de internetverbinding van Pakhuis De Zwijger op zijn zachtst gezegd “eigenwijs” en trad er regelmatig een fout op tijdens zijn demonstraties.
De hardste lach had hij overigens zichzelf op de hals gehaald, toen bleek dat hij de Flashplayer op een demo-toestel had gedowngrade en vervolgens zijn “live” geschreven applicatie na deployment de “This version of Flash is not supported” melding gaf. Hij accepteerde hem overigens waardig!

Thomas Joos
Onze zuiderburen hadden Thomas Joos van bureau Boulevart gestuurd om zijn verhaal te doen. Thomas is “mobile consultant” bij dit multimediale bedrijf.
Zijn verhaal, from concept to development, omschreef de stappen van idee tot creatie. Een erg leuk en onderhoudend verhaal, te meer omdat veel dingen die Joos omschreef gelijkwaardig of in een iets andere vorm terugkomen in het ontwikkeltraject voor “desktop internet applicaties”. Ook bij mobiele concepten draait het om een goed idee.Vervolgens is het slim je idee te toetsen bij bekenden of collega’s en te bekijken of het enthousiasme wat jij hebt bij het idee ook bij hen aanwezig is. Daaropvolgend is het altijd aan te raden om te kijken of je idee een probleem verhelpt of dat het een behoefte vervult. Definieer vervolgens je gebruiker en doe dit met precisie! Een goed gebruikersprofiel kan namelijk een echte “decision maker” zijn in je project. Vervolgens doorliep Joos nog een aantal stappen alvorens over te gaan tot ontwikkelen.

Een interessant aspect wat Joos naar voren bracht was een soort “storyboard” waar Boulevart gebruik van maakt tijdens het ontwikkelen van hun applicaties. Deze schetsen bevatten designs voor de schermen, aangevuld met omschrijvingen wat de gebruiker “ervaart” tijdens het gebruiken van de applicatie. Uiterst zinvolle informatie voor met name front-end developers, waarbij ik me af vraag welke mate dit een aanvulling of misschien zelfs vervanger kan zijn van de klassieke UID/IA-combinatie?

Michel van Velde
Via onze zuiderburen naar technisch-echt-bijna-buren: Michel van Velde van het Utrechtse OneShoe. Van Velde is de oprichter en directeur van OneShoe en momenteel verantwoordelijk voor de mobiele tak van dit full-service bureau. OneShoe wist recentelijk nog het nieuws te halen met hun QR-campagnes voor Go-Tan en makelaar Peek. Hij gaf al snel antwoord op de vraag die in het begin gesteld werd: 2009 wordt volgens hem wel degelijk het jaar van het mobiel internet.
Zijn argumenten zijn duidelijk. De huidige en toekomstige toestellen zijn er klaar voor, de iPhone heeft een bepaalde standaard gezet wat dat betreft. Providers bieden tegenwoordig betaalbare flat-fee abonnementen aan en er is een sterke “technical drive” bij de huidige consument. Belangrijker nog:  het nut van internet op de mobiel wordt steeds duidelijker. Intussen maken wekelijks bijna 850.000 mensen in Nederland gebruik van mobiel internet.

Van Velde benadrukte wel dat er nog genoeg te winnen valt. Van de top 200 websites uit 2008 heeft slechts 25% een mobiel-vriendelijke variant, bijvoorbeeld. Daarnaast moeten ontwikkelaars anders kijken naar mobiel internet. Het is een andere techniek en de consument heeft andere gebruiksmomenten. Vooral die gebruiksmomenten kwamen gedurende de daarop volgende presentaties terug, mobiel internet wordt nog het meest gebruikt tijdens het “wachten”.
Een andere tip die Van Velde meegaf, heeft betrekking tot het gebruik van bluetooth marketing. Consumenten hebben vaak niet door dat bij het inschakelen van bluetooth, zij zich ook openstellen voor derden. Een bericht pushen op bijvoorbeeld Utrecht CS zal daarom door de consument worden ervaren als spam. En dat op een apparaat wat vaak veel heiliger is dan de desktop thuis: hun mobieltje. Dit kan dus een averechts effect hebben. Positieve resultaten werden wel bereikt bij evenementen, waarbij via bijvoorbeeld printmedia duidelijk werd gecommuniceerd wat er te verwachten was wanneer aanwezigen hun bluetooth openstelden.

Ralph Cohen
Cohen sloot de dag af met enkele inspirerende cases van Icemobile. Die naam doet wellicht een belletje rinkelen, ze waren recent nog in het nieuws met de Centraal Beheer-app die afgekeurd werd voor de Apple App-store. Hij toonde enkele cases voor Red Bull en Samsung.

Maar wacht, er is meer…
Ja, er was meer. Zo was Ubi de Feo er om te vertellen welke dingen TwoDotOne er heeft gedaan voor Nokia, vertelde Wimer Hazenberg van Booreiland over Okimok, waren er mensen van Raak Mobile Concepts en deelde Ruben Salomon (HotSMS) in rap tempo zijn huidige en toekomstvisie op mobiel internet.

Aan het eind van de dag hadden collega Bertram en ik een behoorlijk tevreden gevoel. Nee, de informatie die genoemd werd was niet iets wat we nog niet eerder hadden gehoord. En ja, we werden wel een beetje suf van het feit dat er in elke presentatie wel een iPhone voorbij vloog (daarmee niets af willen doen aan de status van het apparaat). En wellicht had er toch iets breder kunnen worden gekeken naar ontwikkelingen op het gebied van Android of Symbian en wat dit voor de markt zou kunnen betekenen. Bovenal was het duidelijk dat Adobe nog niet veel  in te brengen heeft in alle “mobile madness”.

Waarom we dan toch met een tevreden gevoel op huis aan gingen? De focus van de presentaties lag niet op de producten van Adobe, maar daadwerkelijk op de ontwikkelingen die er plaatsvinden. Nu was het voor mij de tweede keer dat ik een AUG-event bijwoonde, dus ik weet niet of dit bij andere events wel zo is of was (en ja, ik zal proberen er vaker bij te zijn om dat te toetsen ;-)). Daarnaast waren er na afloop genoeg verse ideëen, haakjes en inspiratie om een goed gevoel over te houden.

Gisterenavond vond de tweede editie van This happened plaats in Theater Kikker in Utrecht. This happened gaat in op de verhalen achter interaction design met als achterliggende gedachte: ideeën hebben is makkelijker dan ze realiseren. Aan de hand van hedendaagse projecten wordt getoond hoe de conceptontwikkeling, het ontwerpproces en de realisatie van deze projecten tot stand kwam. Vier sprekers hebben elk tien minuten om over hun project uit te weiden en vervolgens heeft het publiek een kwartier om vragen te stellen en met de spreker in discussie te gaan.

Piece of Family

De eerste spreker van de avond was Sanne Kistemaker. Sanne is werkzaam als user centered designer en heeft ons wegwijs gemaakt met Piece of Family, een communicatiemiddel waarmee ouderen contact kunnen houden met hun familie zonder computer, maar met simpele hulpmiddelen als pen en papier, die weer via een scanner en weblog verbonden worden aan de wereld van de jongere generatie. Bij het ontwerpen is gebruik gemaakt van nieuwe ontwerptechnieken, zoals generative tools en contextmapping om de gebruikers in een vroeg stadium te betrekken in het ontwerpproces. Met het ontwerp van Piece of Family won Sanne in 2007 de Design for All Award bij de Nederlandse Designprijzen.

Ik vond dit een helder en goed verhaal. Wat het wat mij betreft erg interessant maakte is de doelgroep voor wie het product ontwikkeld is: ouderen van boven de 75 jaar. Ik ben niet eerder zo’n geslaagd eigentijds product tegengekomen voor een doelgroep voor wie het zeer moeilijk aan te leren is hoe ze om kan gaan met onze huidige digitale communicatiemiddelen.

Softbody

Niels Keetels stond ons vervolgens te woord. Niels is game design researcher aan de HKU en vertelde over Softbody; een afstudeerproject waaraan hij samen met vier anderen werkte. Softbody is een game waarin vrij en doelgericht spelen worden gecombineerd. De spelmechanismen werden geïnspireerd door observaties van spelende kinderen tijdens veldonderzoek op basisscholen.

Wat interessant is aan dit project is dat de uitkomsten van het veldonderzoek behoorlijk verrassend bleken en dit ook zeer grote implicaties voor het ontwerpproces betekende. De spelende kinderen toonden aan dat spelen niet in de regel een doel hoeft te hebben: het gaat om het spelen zelf. De manier waarop dit is doorvertaald naar de game zelf vind ik erg goed gedaan. Er is bijvoorbeeld geen einddoel in het spel en de surrealistische vormgeving is meer dan alleen decoratief: veranderingen in het uiterlijk van de omgeving geven de speler een indruk van de voortgang. De (verder onbewoonde) spelwereld is daarmee het belangrijkste personage in het spel.

Mahlangu Hand-washer

De derde spreker, productontwerper Irene van Peer, nam ons mee naar Afrika. Met een aantal collega’s bezocht zij de townships van Zuid-Afrika om als ontwerpers mee te werken aan een waterproject. Gebaseerd op gesprekken met de bevolking wilde ze een oplossing vinden die niet van boven opgelegd werd, maar een die men zelf kan maken en onderhouden. Uiteindelijk kwam zij op een simpel, maar ingenieuze oplossing om een lege fles om te bouwen tot een kraan, waarmee je je handen kan wassen met een beperkte hoeveelheid water. Naast de Mahlangu Hand-washer, genoemd naar de meest fanatieke gebruiker, maakte ze ook de instructies die door de bevolking aan elkaar doorgegeven kan worden.

Behalve dat dit natuurlijk een erg mooi project is voor de mensheid (er sterven namelijk wereldwijd zo’n 2,5 miljoen mensen per dag (!) aan slechte sanitaire voorzieningen), is dit project in mijn ogen bijzonder omdat de bevolking zelf zo intensief bij het project betrokken is geweest. De ontwerpers hebben zeer veel met de bevolking gesproken en maakten veel tussentijdse schetsen om duidelijk te maken of ze wel op een lijn met de Afrikanen zaten.

Mimoa

Tenslotte kwamen Naomi Schiphorst en Mieke Vullings iets vertellen over MIMOA –een gratis en open gids voor moderne architectuur, die zij in 2006 zijn gestart. MIMOA biedt precies de informatie die je nodig hebt voor het vinden en bezoeken van gebouwen, parken, bruggen, openbaar interieur en kunst in de publieke ruimte. De visie van de oprichters was om niet alleen architecten, maar ook een breder publiek te bedienen. Ze wilden een duurzame dienst opbouwen met een toegewijde community. MIMOA telt nu meer dan 4500 geregistreerde gebruikers en bevat meer dan 2500 projecten.

Dit project van deze twee jonge vrouwen vond ik erg inspirerend. Mieke en Naomi zijn beide architect en kwamen erachter dat ze iets misten: online bronnen op het gebied van architectuur. Omdat niet aan hun behoefte voldaan kon worden, besloten ze het zelf maar op te starten. En dit terwijl ze totaal geen internetervaring hadden. Erg stoer: iets missen en het dan maar gewoon zelf maken!

Volgende keer weer?

Ik vond het een toffe en inspirerende sessie. Een mix van mensen uit het veld, gevestigde ontwerpers, commerciële bedrijven en studenten spreken openlijk over hun methodes en ideeën en zetten je aan het denken. Dus: volgende keer weer? Jazeker! Als er plek is tenminste, want alle 70 kaarten waren binnen 20 minuten al weg!

De volgende edities van This happened worden gehouden op maandag 29 juni en maandag 26 oktober. Wil je ook komen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief van Thishappened.nl en je wordt op de hoogte gehouden van het volgende evenement.

Om 16.00 uur werd het museum officieel geopend door Koningin Beatrix. Zij zette daarmee de deuren van het museum open voor het publiek. Het evenement werd afgesloten door VJ Micha Klein, een van de grondleggers van de internationale VJ-scene, en DJ 100% Isis. Tijdens dit ‘Graphic Design in Concert’ werden de beats van Isis gemixt met beelden van de opening van het museum, de lopende exposities en de activiteiten in het park.

Voor ons als visual designers vielen de activiteiten in het park een beetje tegen. De activiteiten waren gericht op het grote publiek en vooral de jeugd ging los met graffiti’s en animatietechnieken op de Digital Playground. Het museum zelf was helaas pas vanaf vandaag toegankelijk voor ons, dus daar konden we nog niet naar binnen.

Gelukkig konden we wel bij het Chassé Theater naar binnen. Daar draaide ter gelegenheid van de opening van het museum de animatiefilm Peur(s) du Noir. In deze zwart-wit animatiefilm draait alles om angsten. Een aantal van de allerbeste hedendaagse grafische vormgevers, illustratoren en striptekenaars verleenden hun medewerking. Onder supervisie van Etienne Robial maakten onder andere Blutch, Charles Burns, Marie Caillou, Pierre Di Sciullo, Richard McGuire en Lorenzo Mattotti een stilistisch unieke reeks animatiefilms. Richard McGuire maakte het meeste indruk in een vrijwel tekstloos verhaal vol humor en visuele hoogstandjes.

In de komende weken ga ik zeker een bezoek brengen aan het museum. Er is een grote overzichtsexpositie te zien over 100 jaar grafische vormgeving in Nederland; de afgelopen eeuw wordt tot leven gewekt door een interactieve expositie met werk van Piet Zwart, Wim Crouwel, Anthon Beeke en Erik Kessels. Verder worden kinderen er zelf ontwerper en publiceren met diverse vormen, kleuren, materialen, tekens en pictogrammen. Jongeren worden geconfronteerd met de worsteling van bekende Nederlandse en internationale ontwerpers met de grote vraagstukken van deze tijd. Ze zien het afgekeurde werk, halffabricaten en het uiteindelijke resultaat ‘live’ uit het lab rollen. Volwassenen krijgen inzicht in heden en verleden van beeldcultuur en technologie. In elk geval: genoeg leuks te zien en te doen!