Elke dag worden we met cameras in de gaten gehouden. Thomas voor ‘t Hekke en Bas van Oerle (samenwerkend onder de naam Helden) hebben dit tast- en voelbaar gemaakt door in de stad Utrecht vogels met cameras als hoofden te plaatsen. Al drie maanden oud, maar ik had het nog niet gezien.

Meer:  wateenhelden.nl

[edit: ehm... ken uw eigen media; Wilbert schreef er 27 oktober al over.]

Emmers vol met verf en maanden werk heeft deze prachtige muur-animatie gekost, maar het is het zeker waard. handjes in de lucht en dik applaus!

De animatie gaat over een onwetenschappelijk perspectief over het begin en evolutie van het leven. En hoe het mogelijk kan eindigen.
Een van mijn favoriete scenes is rond het midden op 6.30. Geweldig de interactie tussen de 2D animatie en 3D omgeving te zien. Een andere is het gedeelte waarin de kogel een volledige cirkel maakt en alle soldaten doodt.

Als je dit zo ziet zou je toch denken dat de stad inmiddels geen ongeverfde muur meer over heeft en wat zullen de buren wel niet denken?

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Letterlijk dan. Want in onderstaande korte docu “Up there” zie je niet alleen dat het prachtig is wat deze kunstenaars maken, maar ook dat het creëren van deze kunstwerken op grote hoogte gebeurt. Up there gaat namelijk over geschilderde reclame-uitingen op gebouwen. Zeg maar de billboards van nu, maar dan met verf en op een muur.

Tegenwoordig worden bijna alle grote reclame-uitingen gedrukt op vinyl, maar in NYC en LA zijn nog enkele kunstenaars die het vak in stand houden.  Zoals de kunstenaars in de video aangeven is het heel moeilijk want je ziet elke keer maar een klein deel van het grote geheel. Pas na een jaar of 10 heb je het echt volledig onder de knie. Ik ben heel benieuwd waarom merken voor deze vorm van adverteren kiezen. Ik zelf vind het heel mooi, maar kosten – en tijdtechnisch is vinyl veel efficiënter. Zou authenticiteit of een link met street-art een beweegreden kunnen zijn of toch gewoon omdat het mooi is? Wat denken jullie?

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Op woensdag 27 januari vindt er in Pakhuis De Zwijger een Show & Talk over street art plaats, met ondere andere Hugo Kaagman. Naast deze pionier zullen er ook enkele talenten uit de street art scene aan bod komen. Ga dat zien!

Mocht er ooit een moderne uitvoering komen van Triviant, onthoud dan het volgende:
Wat iedereen ook zegt, TAKI 183 is niet echt de eerste graffitiartiest, begin jaren ’70. Voor de bonuspunten? Het was JULIO 204. Maar omdat TAKI 183 door heel New York tagde, en JULIO 204 alleen in zijn eigen straat  kreeg Demetrius (TAKI’s echte naam) als eerste media-aandacht en werd zo gezien als de kickstart van graff.

Waarom deze kennisdeling? Welnu, de nieuwe site van TAKI 183 is live. Niet zozeer dat het nog de site van Demetrius zelf is. Die heeft namelijk halverwege de jaren ’80 besloten een autogarage te starten en “volwassen te worden zonder stationcar”. Nee, dit stukje commerciele beleving heeft niets meer met die rauwe ouwe tijd te maken. Maar wat wel erg tof is, is dat je er het artikel kan downloaden uit de New York Times van 1971, het artikel dat gezien wordt als het startpunt van graffiti, het artikel dat miljoenen jongeren in N.Y. inspireerde om deel te nemen aan tagging en dat wat uiteindelijk uitgroeide tot daadwerkelijke streetart.

TAKI 183 maakt het dus allemaal niet meer mee. En ik kan het niet laten een verband te zien naar Seth Godin zijn “Tribes”-theorie. En hoe ook hier de subcultuur (graffiti) een tegengeluid produceert. Want ja… de theorie is waar. Maar de uitvoering ervan leidt niet tot succes van de uitvoerder, maar van de subcultuur.

De hele PDF van het NY Times artikel vindt je hier.
Seth Godin’s TED Talk over “Tribes” vindt je hier.
Nieuwe website TAKI 183 (via).

Via Newwork

Artiesten kunnen hun werk, in alle vormen en maten, indienen op een vast adres. Vervolgens worden deze verzameld in een rol en in de traditie van de Amerikaanse “paperboy” langs een fietsroute gedropt. Gelukkige ontvangers krijgen op deze manier gratis kunst!

Het project is een reactie op de recent ingevoerde “paste-up”-wet in Berlijn,  waarbij street-arts als graffiti en posteren strenger worden aangepakt. Maar volgens de originele Papergirl, Aisha Ronninger, is het ook bedoelt om plezier te hebben en blijdschap te verspreiden binnen de stad.

In our over-juried, overexposed, over-hyped land of art and design it’s refreshing to see an art event that not only has no jury, but also gives away the pieces in an “unprejudiced” way to anyone near the bike path. Born out of a reaction to recent changes regarding Berlin’s vandalism laws, Papergirl rallies artists and cyclists to distribute rolls of paper art (posters, prints, etc.) to unsuspecting Berliners.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Tekenend voor dit initatief vind ik de mevrouw die zo blij is met haar cadeau: “ik ben net nog in de gallerijen geweest en alles was zo duur! Nu heb ik ook kunst voor thuis!”.

Check hier de site van het project of het interview met Aisha Ronninger op Sezio.