Klik hier om de embedded video te bekijken.

De staat van hedendaagse techniek maakt dit eigenlijk al mogelijk. Maar wat denk jij? Voegt het iets toe aan je leven of zou je er helemaal gestoord van worden als je koffiezetapparaat je Twittert dat hij alvast extra koffiebonen heeft besteld: Gewoon even voor de zekerheid, omdat je zaterdag jarig bent…

Wie zitten er nou achter Fontanel? Hoe zijn jullie begonnen? En wat verwachten jullie de komende vijf jaar? Lees verder voor de antwoorden op deze vragen!

Wat heeft de blog Fontanel concreet voor je opgeleverd?

Thomas: Onze insteek voor Fontanel is altijd geweest onze horizon te verbreden. Vaak verdwijnt een website na oplevering uit het oog. Bij Fontanel hebben we de luxe om te blijven schaven aan de site, wat veel oplevert. Daarnaast is vooral het netwerk wat we opbouwen zeer waardevol. We komen op interessante locaties en komen in contact met mensen die we anders nooit hadden ontmoet. Alleen dat al maakt alle bloed, zweet en pixels meer dan de moeite waard.

Hoe ben je begonnen met bloggen?
Thomas:
Tijdens het studeren kwamen we (Erik, Willem en Thomas) erachter dat we meer uitdagingen zochten dan de studies kon bieden. Na een bescheiden start met het doorlinken van leuke internet links werd al snel duidelijk dat de door onszelf gefabriceerde content meer gewaardeerd werd en dat wij daar ook het meeste voldoening uit kregen. Gaandeweg werden we steeds perfectionistischer en zagen we een gat in het aanbod van design websites. Vanaf dat moment werd ons doel het opvullen van die ruimte, en de nieuwe website is wat dat betreft weer een stap in de juiste richting.

Waar sta je nu met bloggen en waar denk je over 5 jaar te staan?

Thomas: De ‘blogosphere’ (en dan bedoel ik die toegespitst op design blogs) is op dit moment flink in ontwikkeling. De “iedereen kan bloggen!” hype is gaan liggen. Door de overkill aan designblogs zijn bezoekers verveeld geraakt met kwantiteit en weer op zoek naar kwaliteit. Dingen die nergens anders te vinden zijn. Wij proberen dit met onze nieuwe website door zelf geschreven stukken te combineren met persoonlijk vormgegeven pagina’s, net als een echt tijdschrift. Het moet elke keer weer een cadeau’tje zijn een Fontanel special te lezen!

Ons doel voor de komende vijf jaar is nóg meer op de kwaliteit te letten en meer massa te creëren, zodat we ruimte en middelen krijgen om écht toffe dingen te gaan doen zowel on- als off-line.

Dank voor de antwoorden en succes met de nog komende strakke content, Team Fontanel!

Of nog:“This new (website) mission integrates the ‘usefulness’ consumers demand, in the form of the functional or content value a consumer is looking for, with the persuasive branding that was previously accomplished in other media or on microsites. This integration will invariably require a re-designed website that is flexible enough to respond to brand’s fast changing marketing messaging, and robust enough to offer all the information and functionality that consumers want, when they want it.” (Tony Quin, IQ Interactive)

Computer Arts Magazine (CAM) smijt er een mooie analogie tegenaan: “the designer creates a perfect egg and they hand it over to developers, who break it then stick it back together.” Resultaat; aan het einde van de rit is een designer zelden of nooit tevreden over het opgeleverde online product.

De tijd dat de designer zelf met Actionscript of HTML/CSS aan de slag ging lijkt steeds verder weg. Er komen steeds meer specialisaties, waarbij het aantal toepasbare technieken ook hand-over-hand toeneemt. De “hybride werknemer” is dood, leve de hybride werknemer!

De analogie van CAM is het startpunt van een discussie in het blad tussen verschillende partijen, waaronder Jeremy Baines, van Howard/Baines – leverancier van diverse webapplicaties aan bijvoorbeeld Reuters. Die Baines geeft zijn designers als eerste regel mee: “praat niet met de developers voordat je je concept volledig hebt uitgewerkt”. Vaak limiteert het de designer in zijn visie; “We make a point of not letting designers speak to developers and start going: ‘is this possible?’. As soon as you do that, you start limiting your creativity”.

De stelling van Baines is op zich goed. Het creatief proces moet zo vrij mogelijk zijn. Maar ik kan zo al een situatie bedenken waarbij developer X uiteindelijk aan het buro van projectmanager Y staat om hem/haar te vertellen dat het development-team 2 weken extra nodig heeft omdat het voorgestelde design te gecompliceerd was en er dus extra lang over gedaan is.

Persoonlijk denk ik dat het belangrijk is om kennis te koppelen. Laat een designer vrij in zijn creatief proces, maar ben als designer slim genoeg om op vaste tijden te overleggen met een developer. Denk als developer mee in het gedachtegoed van een designer. “Kan niet” is dan vaak geen optie, maar werk samen naar een oplossing. Vaak is die oplossing krachtiger omdat hij niet alleen goed ontworpen is, maar ook goed ontwikkeld kan worden. Communicatie is key.  Volgens mij zorgt de juiste communicatie er niet voor dat een creatief wordt gelimiteerd, sterker nog – het maakt hem/haar beter. Moet een designer kunnen coden? Nee, naar mijn mening niet. Zoals een developer niet hoeft te kunnen designen.

Wat deze discussie voor mij uniek maakt is het feit dat hij enigzins parallel loopt met de ontwikkeling van het web. Van alles vanuit een individu naar kennisdeling. Waar het web zich nu klaar maakt voor de volgende stap; alle informatie op de juiste manier aan elkaar knopen – moeten wij dat ook….

…. of denk jij, Frank-ly lezer, daar anders over? :-)

(Computer Arts Magazine 151 is nu te koop in de winkel)

De laatste jaren is goed te merken dat “mainstream” merken als Adidas en Nike zich tussen de niche-merken Burton, Vans, Element en DC nestelen. En vice versa zie je die merken (met name Burton en DC) steeds vaker terugkomen bij de mainstream. Het is Nike met de “Nike 6.0“-campagnes en NikeSb-collectie zelfs gelukt een plekje te werven binnen de harde kern. Bewonderingswaardig, maar het voordeel van zo’n grote broek als die van Nike, zijn de diepe zakken.

Printuitingen zijn in dit geval dus niet beperkt tot de klassieke vormen.
Van skatedecks, snowboards en surfplanken tot de frames van een BMX, alles kan worden gebruikt voor uitingen. Grote designernamen als Emil Kozak, Adam Haynes, Todd Francis en Steve Cousins maken grenzeloze creaties, vaak compleet over de kop en gevuld met een gevoel van adrenaline. Een goed voorbeeld hiervan is het werk van Adam Haynes voor Nike6.0.

Ik heb de websites van Element, Burton en Nike6.0 eens met elkaar vergeleken. Deze merken lopen namelijk redelijk goed op van “underground” naar “mainstream” merk. Wat voor alledrie de sites gelijk is, is het gebruik van Adobe’s Flash. Element kiest voor een sobere site, waarin waarbij er de nadruk wordt gelegd op de nieuwe producten in de collectie. Deze kunnen dan wel/niet direct online gekocht worden. Ook bij Burton staan de producten centraal. De snow/surf-gigant maakt ook goed gebruik van video en zet daarom ook een videplayer op de voorpagina.Bij Nike6.0 valt het op hoe goed de printcampagne is doorgevoerd in de website. De site staat bol van de elementen uit het werk van Adam Haynes.

Zowel Burton als Element maken gebruik van een online community.
Burton doet dat op een meer klassiekere manier, met een forum. Het wordt best intensief gebruikt en biedt Burton de kans direct te communiceren met de doelgroep op haar eigen “branded channel”.
Element kiest ervoor om de online community te verdelen over meerdere kanalen; de community-pagina verwijst de bezoeker door naar Vimeo-, YouTube- en MySpace-pagina’s. Wanneer de bezoeker Element toevoegd als “friend” op een van deze platformen, maakt hij kans op een unieke prijs. Goed om te zien dat een bedrijf gebruikt maakt van deze technieken, hoewel het wellicht minder makkelijk is om met de doelgroep te communiceren.

Ik denk dat de succesvolle crossovers van Nike en Burton duidelijk maken dat de subcultuur van de extreme sports steeds verder wordt geabsorbeerd. Het verhaal is zo oud als de weg naar Rome. Wanneer iets groot is in een subcultuur, wordt het al snel vertaald door de grote merken naar het grote publiek. De andere merken zijn echter in staat om het online kanaal te benutten om hun niche-producten onder een breder publiek te presenteren. Op deze manier vergroten zij ook hun bereik.

Persoonlijk ervaar ik de invloed die de grenzeloze creaties van de extreme sports heeft op de mainstream als louter positief. Dus geniet nog even met me mee van het werk van de eerder genoemde designers!

Bronvermelding:
“Extreme graphics” – Computer Arts Magazine 150
Interview met Emil Kozak – Alan Bernard
Foto van skatedecks: Alan Bernard via Flickr

“[...]Are web 2.0 users at the leading edge of it’s obsession with information collection? If so, are we the reason that development in the web 2.0 arena has diverted from creating new tools for opening up our worldview to creating tools that allow us to track our own activity?”

Interessante vraag, waar ik eerlijk gezegd niet nu een antwoord op heb. Ik voel wel dat de laatste 9-12 maanden het web voor mij een meer persoonlijk medium is geworden (ook offline), maar ik merk tegelijk ook dat mijn gedrag om maar alles te willen volgen soms wat nare trekjes heeft. Een dag niet online geeft soms het gevoel “dat ik iets mis” terwijl achteraf blijkt dat dat helemaal niet zo is. Het punt van Greg is of de drang naar het verzamelen van informatie niet de innovatie in de weg staat. Ik denk dat het wel meevalt, er wordt zeker nog wel innovatief gedacht, maar veelal worden er sociale elementen meegenomen die de overhand krijgen. Bekijk bijvoorbeeld de pitches die in de Startup Sweepstake voor Nextweb 2008 meededen. Niet alles had met informatie-aggregatie te maken. Ik denk dat het wat genuanceerder ligt, maar het is goed dat Greg de vraag stelt. Nu hopen dat hij snel boven komt drijven in de Readburner Upcoming Aggregator :-)

Gedachten en antwoorden zijn welkom in de reacties.

Om aan de slag te kunnen gaan met eigen materiaal moet er een (gratis) account worden aangevraagd. Dit proces gaat redelijk rap en al snel heb je een bevestigingsmailtje te pakken. Eenmaal aangemeld krijg je 2 gigabyte opslagruimte voor je beeldmateriaal en de mogelijkheid om je foto’s in een album te categoriseren. Je hebt ook de mogelijkheid om je werk direct door te publiceren naar je blog of Facebook-profiel.

De applicatie, gemaakt met Flex/Flash, werkt soepel en ziet er qua user interface toegankelijk uit. Wat logisch is, aangezien Adobe een doelgroep probeert aan te spreken die geen tot nauwelijks ervaring heeft met de grote broer van Express.

Zoals te zien is in het screenshotje hiernaast, zijn alle bekende tools aanwezig. Daarnaast bevinden zich nog een aantal (door designers vaak verfoeide) filters. Waar ik direct naar op zoek ging was de mogelijkheid om “seam carving” toe te passen. Volgens Adobe zou dit een onderdeel gaan worden, maar in deze beta ontbreekt hij nog. Maar wat niet is…?

De komende maanden gaat Adobe dus aan de slag om input te vergaren van hun beta-gebruikers. Het uiteindelijke doel is een voorsprong creëren ten opzichte van hun collega’s. In dat opzicht heeft Adobe een goede leermeester in Google, dat met hun Google Docs intussen een aardig uitgebreid “office-pakket” aanbied. En dat gaf Chizen vorig jaar al grif toe:“…we are watching folks like Google do it in different categories, and we want to make sure that we are there before they are, in areas of our franchises”.