Geen This happened zonder Rhinofly’ers en zo ook vorige week maandag op de zesde editie. Na eerdere edities in Theater Kikker was het voor mij tijd voor een editie in het grotere Akademietheater. Volgens mij krijgen ze zelfs nog de Galgenwaard vol. Op het programma stonden die avond:  de educatieve producten van Mijn naam is Haas, het experiment Wooden Logic, de iPhone app Classics en het theaterconcept Archies and the Bees.

De spits werd afgebeten door Sanneke Prins en Berend Weij van Mijn naam is Haas. Mijn naam is Haas is de merknaam van een reeks educatieve producten. In eerste instantie was het  alleen een game die ervoor moest zorgen dat de woordenschat van kleuters verbeterd werd, maar inmiddels zijn het ook al schoolboeken en worden er zelf knuffels gemaakt. Slimme marketing dus. De game is eigenlijk een leeg vel papier, de wereld van Haas, en al tekenend kunnen de kleuters vragen/problemen van Haas oplossen. Wat getekend is wordt uitgesproken en uitgelegd. Op basis van verschillende persona’s van kleuters is deze manier van educatie ontwikkeld. Collega Johan Haneveld stelde nog een goede vraag over statistieken: “Hoe weet je eigenlijk wat de kleuters allemaal doen en of het ook echt werkt?” Daar hadden ze niet echt direct antwoord op, maar uit gesprekken met docenten bleek dat kleuters woorden hadden geleerd die in de klas nooit aan bod waren gekomen.

Na de vragenronde werd de microfoon doorgegeven aan de tweede spreker Matt Cottam. Matt Cottam heeft een eigen bedrijf genaamd Tellart. Een designbureau gericht op menselijke ervaringen dan wel analoog of digitaal. Hij geeft aan dat mensen weinig emotionele waarde hechten aan digitale producten. Hij kon daarom niet wachten om aan de slag te gaan met natuurlijke producten. Vervolgens beschrijft Matt in hoog tempo het hele proces waar hij door heen gelopen is om te komen tot Wooden Logic.

Hij begon met papieren uitsneden dat evolueerde in houten blokken bewerken met laserzagen en eindigde in het koppelen van houten blokken met sensoren. Hield je ze ver van elkaar gingen ze sjirpen en deed je ze dicht bij elkaar dan ging ze trillen. Ze waren dan in love. Kortom fysieke objecten met gevoel. Dit resulteerde in een fictief gereedschap dat ervoor kon zorgen dat bomen een soort van acces points werden kortom Computational Wood. Matt heeft een heel mooi verhaal gecreëerd rondom een fictief stuk gereedschap.

Na de pauze kwam naar mijn mening de minste spreker van de avond, namelijk Sebastiaan de With. Hij is interface en icondesigner met zijn eigen bedrijf Cocoia. Hij vertelde over het designproces tot het komen van 1 van de eerste e-reader apps op de iPhone namelijk de Classics app. Wat ik grappig vond aan het verhaal dat in het hele proces altijd de user interface boven de functionaliteiten werd geplaatst. Maar dit is dan ook kenmerkend voor de Delicious Generation.

De laatste spreker was Keez Duyves van Pipslab. Zijn presentatie ging over hun nieuwe theaterconcept Archie and the Bees. Dit was dan duidelijk wel weer mijn cup of tea. De hele show is namelijk gebaseerd op zijn Radarfunk.  Keez had namelijk een applicatie ontwikkeld die sequencer images kan omzetten in geluid. Zo staan 3 kleuren in de show centraal, namelijk rood, groen en blauw en die worden gekoppeld aan de basiselementen (de kick, snare en hi-hat) van muziek.

Muziek bestaat voornamelijk uit loops, loops zijn cirkels. Alle muziek beweegt eigenlijk in cirkels. Op deze cirkels kan je de verschillende kleuren leggen en zo ontstaat er elektronische muziek. Ze hadden zelfs een iPhone app ontwikkeld die van de Radarfunk applicatie gebruikt maakt. Zo konden graffiti artiesten beats sprayen i.p.v. een nieuwe piece. Te gek!.

Een sketchnote van Erik v.d Pluijm

De foto’s in deze post zijn van Yohan Creemers

Pin It