Gisterenavond vond de tweede editie van This happened plaats in Theater Kikker in Utrecht. This happened gaat in op de verhalen achter interaction design met als achterliggende gedachte: ideeën hebben is makkelijker dan ze realiseren. Aan de hand van hedendaagse projecten wordt getoond hoe de conceptontwikkeling, het ontwerpproces en de realisatie van deze projecten tot stand kwam. Vier sprekers hebben elk tien minuten om over hun project uit te weiden en vervolgens heeft het publiek een kwartier om vragen te stellen en met de spreker in discussie te gaan.

Piece of Family

De eerste spreker van de avond was Sanne Kistemaker. Sanne is werkzaam als user centered designer en heeft ons wegwijs gemaakt met Piece of Family, een communicatiemiddel waarmee ouderen contact kunnen houden met hun familie zonder computer, maar met simpele hulpmiddelen als pen en papier, die weer via een scanner en weblog verbonden worden aan de wereld van de jongere generatie. Bij het ontwerpen is gebruik gemaakt van nieuwe ontwerptechnieken, zoals generative tools en contextmapping om de gebruikers in een vroeg stadium te betrekken in het ontwerpproces. Met het ontwerp van Piece of Family won Sanne in 2007 de Design for All Award bij de Nederlandse Designprijzen.

Ik vond dit een helder en goed verhaal. Wat het wat mij betreft erg interessant maakte is de doelgroep voor wie het product ontwikkeld is: ouderen van boven de 75 jaar. Ik ben niet eerder zo’n geslaagd eigentijds product tegengekomen voor een doelgroep voor wie het zeer moeilijk aan te leren is hoe ze om kan gaan met onze huidige digitale communicatiemiddelen.

Softbody

Niels Keetels stond ons vervolgens te woord. Niels is game design researcher aan de HKU en vertelde over Softbody; een afstudeerproject waaraan hij samen met vier anderen werkte. Softbody is een game waarin vrij en doelgericht spelen worden gecombineerd. De spelmechanismen werden geïnspireerd door observaties van spelende kinderen tijdens veldonderzoek op basisscholen.

Wat interessant is aan dit project is dat de uitkomsten van het veldonderzoek behoorlijk verrassend bleken en dit ook zeer grote implicaties voor het ontwerpproces betekende. De spelende kinderen toonden aan dat spelen niet in de regel een doel hoeft te hebben: het gaat om het spelen zelf. De manier waarop dit is doorvertaald naar de game zelf vind ik erg goed gedaan. Er is bijvoorbeeld geen einddoel in het spel en de surrealistische vormgeving is meer dan alleen decoratief: veranderingen in het uiterlijk van de omgeving geven de speler een indruk van de voortgang. De (verder onbewoonde) spelwereld is daarmee het belangrijkste personage in het spel.

Mahlangu Hand-washer

De derde spreker, productontwerper Irene van Peer, nam ons mee naar Afrika. Met een aantal collega’s bezocht zij de townships van Zuid-Afrika om als ontwerpers mee te werken aan een waterproject. Gebaseerd op gesprekken met de bevolking wilde ze een oplossing vinden die niet van boven opgelegd werd, maar een die men zelf kan maken en onderhouden. Uiteindelijk kwam zij op een simpel, maar ingenieuze oplossing om een lege fles om te bouwen tot een kraan, waarmee je je handen kan wassen met een beperkte hoeveelheid water. Naast de Mahlangu Hand-washer, genoemd naar de meest fanatieke gebruiker, maakte ze ook de instructies die door de bevolking aan elkaar doorgegeven kan worden.

Behalve dat dit natuurlijk een erg mooi project is voor de mensheid (er sterven namelijk wereldwijd zo’n 2,5 miljoen mensen per dag (!) aan slechte sanitaire voorzieningen), is dit project in mijn ogen bijzonder omdat de bevolking zelf zo intensief bij het project betrokken is geweest. De ontwerpers hebben zeer veel met de bevolking gesproken en maakten veel tussentijdse schetsen om duidelijk te maken of ze wel op een lijn met de Afrikanen zaten.

Mimoa

Tenslotte kwamen Naomi Schiphorst en Mieke Vullings iets vertellen over MIMOA –een gratis en open gids voor moderne architectuur, die zij in 2006 zijn gestart. MIMOA biedt precies de informatie die je nodig hebt voor het vinden en bezoeken van gebouwen, parken, bruggen, openbaar interieur en kunst in de publieke ruimte. De visie van de oprichters was om niet alleen architecten, maar ook een breder publiek te bedienen. Ze wilden een duurzame dienst opbouwen met een toegewijde community. MIMOA telt nu meer dan 4500 geregistreerde gebruikers en bevat meer dan 2500 projecten.

Dit project van deze twee jonge vrouwen vond ik erg inspirerend. Mieke en Naomi zijn beide architect en kwamen erachter dat ze iets misten: online bronnen op het gebied van architectuur. Omdat niet aan hun behoefte voldaan kon worden, besloten ze het zelf maar op te starten. En dit terwijl ze totaal geen internetervaring hadden. Erg stoer: iets missen en het dan maar gewoon zelf maken!

Volgende keer weer?

Ik vond het een toffe en inspirerende sessie. Een mix van mensen uit het veld, gevestigde ontwerpers, commerciële bedrijven en studenten spreken openlijk over hun methodes en ideeën en zetten je aan het denken. Dus: volgende keer weer? Jazeker! Als er plek is tenminste, want alle 70 kaarten waren binnen 20 minuten al weg!

De volgende edities van This happened worden gehouden op maandag 29 juni en maandag 26 oktober. Wil je ook komen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief van Thishappened.nl en je wordt op de hoogte gehouden van het volgende evenement.