Dit weekend presenteerden we de eerste resultaten uit ons zomeronderzoekje “Wat is het grootste misverstand of leugen over webloggen?” We hebben 32 bloggers om hun mening gevraagd voor deze stelling en een aardig aantal reacties ontvangen.
Ook naar aanleiding van de post van maandag zijn er her en der reacties verschenen. Niet alleen in onze eigen commentaren (die niet altijd werken, maar we werken er aan!) maar ook via email en op andere blogs heb ik een aantal boeiende reacties ontvangen. Vandaag deel 2 van de reacties plus de mogelijkheid om alle reacties als PDF te downloaden. En als bonus nog een aantal links naar andere posts die refereren naar ons onderzoek plus een vervolgonderzoekje?
David Brinks (Hardcopy)
Ik denk dat het beeld dat mensen over het algemeen van bloggers hebben niet klopt. De stereotype blogger is volgens mij namelijk niet een zolderkamernerd, maar iemand die weet wat er gebeurt in de wereld om hem/haar heen. Geen contactgestoorde techneut, maar een sociaal bewogen type.
Tijdens de bloggersbijeenkomsten die ik tot nu toe heb meegemaakt, was dit ook goed te merken. Natuurlijk zijn er best bloggers die alle technische details van hun blog paraat hebben, maar er zijn er misschien nog wel meer die (zoals ik) de techniek aan ”een mannetje” overlaten en zelf alleen de content verzorgen. Hoewel dat natuurlijk wel minstens zo belangrijk is als het geeky gedeelte…
Martijn de Waal (De Nieuwe Reporter)
Je vroeg mij om ‘het grootste misverstand over weblogs’ onder woorden te brengen. Welnu, het grootste misverstand over bloggen is naar mijn idee de journalistieke kwestie. De vraag: “zijn blogs nu wel of niet journalistiek” vind ik nier de meest relevante. Vooral omdat er bij het beantwoorden van die vraag voortdurend wordt gewezen op al die lifeblogs over de kat van het buurmeisje die toch totaal oninteressant zijn voor een groot publiek (zie ook dit artikel). De vraag: zijn blogs journalistiek is zoiets als vragen: is papier journalistiek. Of is de drukpers journalistiek?
Van belang is dat blogs de manier veranderen waarop we (en dat ‘we’ is vooralsnog een vrij kleine groep regelmatige bloglezers en schrijvers) aan wat voor informatie komen, hoe (journalistieke) informatie wordt gedistribueerd, geïnterpreteerd, gecontroleerd. Weblogs veranderen het medialandschap, de vraag ‘hoe precies’ is daarbij relevanter dan de constatering dat het geen echte journalistiek is.
Daar valt in dit verband drie dingen over te zeggen.
- De opkomst van weblogs betekent dat berichtgeving over en analyse van gebeurtenissen een open proces wordt. Journalisten zullen – in ieder geval voorlopig – degenen zijn die het gros van dit werk uit zullen voeren, en dat werk blijft een belangrijke waarde hebben. Maar zij zijn niet de enige meer, hun werk wordt zo hier en daar aangevuld met dat van bloggers, flickr-fotografen etc.
Belangrijker: vervolgens krijgt hun berichtgeving op weblogs een hele nieuwe dynamiek. Webloggers becommentariëren, vullen aan, bekritiseren of raden elkaar verhalen aan. Inderdaad, journalistiek wordt een conversatie. Of de journalist dat nu wil of niet, bloggers zullen met zijn materiaal aan de haal gaan. Dat betekent niet dat de institutionele journalistiek ten dode is opgeschreven. Integendeel, goed geschreven verhalen en interessante analyses blijven een waardevol product. Alleen is die reportage nu niet meer het eindproduct van het journalistieke proces, maar eerder het begin van een heel nieuw proces. En zijn er ook buiten de journalistieke instituten tal van andere bronnen in opkomst waar we deze verhalen kunnen vinden. - Die nieuwe buiteninstitutionele bronnen moet je vooral zoeken in de hoek van de themablogs of brainblogs. Kijk bijvoorbeeld naar wat Sipke (http://www.8a.nl/blog) hierover schrijft bij een discussie op De Nieuwe Reporter
“In deze discussie wordt continu geschermd met het niks toevoegen van weblogs aan de inhoud van kranten. En dat klopt voor waar de kranten over schrijven. Maar het probleem zit hem er juist in dat kranten er maar zeer beperkt in slagen om over interesses van hun lezers te schrijven. Als ik voor mijzelf spreek is er bitter weinig in een krant te vinden over sportklimmen, electro muziek, online marketing, games, de nieuwste mobiele telefoons en info over beleggen. Dat zijn onderwerpen die mij interesseren en waarmee weblogs mij wel bedienen en kranten niet. En of dat op een journalistieke wijze gebeurt kan ik niet bepalen, maar dat interesseert mij ook niet. Zolang mijn informatiebehoefte maar wordt bevredigd.”Fanatici en geïnteresseerden kunnen met enig verstand van zaken een blog over hun onderwerp opstarten. Hetzelfde geldt voor deskundigen op een bepaald gebied. Ik gebruik met opzet het woord fanatici, want het onderhouden van een goede blog kost veel tijd en energie. Evenwel kent iedere subcultuur wel enkele van deze mensen, die vervolgens weer een grotere groep enthousiastelingen weet aan te spreken. Hier zou je evenwel de vraag kunnen stellen: is het journalistiek? Dat wil zeggen: volgens welke standaarden is deze informatie bij elkaar gebracht? Is de site gesponsord? Is er een redactiestatuut dat onafhankelijkheid belooft? Is de site de spreekbuis van een lobbygroep of commercieel bedrijf dat nieuwe hoogtemeters of klimhaken aan de man probeert te brengen? Transparantie is daarbij belangrijk, en ook ‘mediawijsheid’, de competentie om motieven van makers te doorzien en mee te wegen in het oordeel over de betrouwbaarheid. Maar het feit dat een weblog niet volgens de normen van de journalistieke professionele beroepsgroep is gemaakt, wil daarbij niet zeggen dat zo’n site ook waardeloos of irrelevant is. Andersom: ik denk dat het heel zinnig is als journalisten de discussie voeren:Wat is journalistiek? Als zij die definities weergeven op hun eigen site en zich eraan houden, komt dat de transparantie alleen maar ten goede. Maar dat wil nog niet zeggen dat weblogs die niet journalistiek zijn volgens die standaarden ook per definitie gediskwalificeerd zijn.
- Dat brengt mij bij mijn derde punt. Ik denk dat er vanzelf een soort ‘vertrouwenseconomie’ ontstaat. Lezers zullen bepaalde journalistieke instituten en weblogs door de tijd heen gaan vertrouwen omdat ze er vaak goede berichten of relevante informatie vinden. Goede blogs met voor hun doelgroep betrouwbare informatie (wat iets anders is als objectief betrouwbare informatie – en daarin schuilt ongetwijfeld een zeker maatschappelijk gevaar) zullen boven komen drijven en kunnen zeer goed bestaan naast traditionele journalistiek. En zoals een krant naast journalistieke verslagen ook recensies, columns, cursiefjes en opniestukken afdrukt, zo zal een webloglezer ook zijn eigen palet samenstellen. Dan weer haalt hij zijn informatie van een onafhankelijke nieuwssite, dan weer uit een lifeblogs met persoonlijke verhalen, dan weer uit een themablog over sportklimmen, dan weer van een gesponsorde site. Die nieuwe dynamiek is interessanter dan de vraag of al die weblogs wel dezelfde standaarden hanteren als professionele journalisten.
Frank Janssen (Frankwatching)
Grootste misverstand voor gemiddelde internetgebruiker: bloggen is moeilijk. In een paar tellen heb je al een blog waar je je persoonlijke verhalen en foto’’s kwijt kunt.
Grootste misverstand voor professionele schrijvers: bloggen is gemakkelijk. Een blog starten is nog wat anders dan het concept vervolgens ook dag voor dag waarmaken.
Maarten Korz (CreativeFacts en Com.municatie.com)
Het grootste misverstand van bloggen is dat je als blogger iedere dag zoveel mogelijk, zo actueel mogelijk en zo snel mogelijk postings moet plaatsen. Soms lijkt het alsof de "blogerazzi" hun RSS feeds afstruinen om zo snel mogelijk te reageren, dingen op te pakken en het op hun eigen blog zetten. Men wil uniek zijn en de eerste*. Op het moment als een blogger geen waarde toevoegd is het zinloos om postings zo snel mogelijk "te kopieren" op je eigen weblog.
Lezers (ik spreek overigens liever van participanten dan van lezers & schrijvers, maar dat is een hele andere discussie:) van je weblog hebben namelijk ook RSS feeds en zo kan het gebeuren dat ik als participant 6x hetzelfde bericht van verschillende weblogs binnen krijg in mijn blogline feeds. Zorg dat je een toegevoegde waarde levert, geef je opinie, maak een unieke posting, creer een dialoog en participeer!. Zo”n posting hoeft echt niet iedere dag. Als ik je respecteer als blogger/participant en je mening belangrijk vind dan zie ik vanzelf wanneer je weer gepost hebt, dat is het mooie van RSS. Ondertussen lees ik wel stukken van andere boeiende bloggers en probeer ik gekopieerde postings te ontwijken. Kortom: participeren ipv kopiëren.. 
Evert Jan Koning (CreativeFacts)
De grootste leugen over bloggen is wat mij betreft dat het aantal reacties een maatstaf is voor succes. Dat is een groot misverstand. De kwaliteit van de informatie op een blog wordt niet in hoofdzaak bepaald door het aantal reacties. Ook wordt er in enkele gevallen geroepen dat er dan immers sprake zou zijn een ”community”. Ik ken fora en blogs waaruit met weinig inspanning is op te maken dat het grote aantal reacties inderdaad iets zegt. Maar met kwaliteit heeft het allemaal weinig te maken. Zowel de context als de achtergrond van de reacties zegt heel veel over de kwaliteit van de nieuw gevormde informatie. En dan gaan we er maar even van uit van het volgende model: artikel + reactie = informatiewaarde. Nogmaals, het betreft hier alleen bovenaan genoemde blogs. Te vaak zie je bij blogs in het artikel (en in de reacties) de scoringsdrang terug. Daarbij lijkt het adagium ‘dít gaat reacties oproepen!’ te zijn. Reactie oproepen zou vind ik nooit een primair doel mogen zijn, al was het maar omdat het te vaak ten koste gaat van het verrijken van informatie (zie model van zojuist). In mijn visie zou dat namelijk het doel moeten zijn van een businessblog: tot kennisverrijking komen. Maar hoe vaak gaat het niet anders, en is de reactie een doel op zich geworden. Een reactie uitlokken is ook erg makkelijk: een provocatieve stelling, insinuatie, laster of schoffering zijn bijvoorbeeld een reactie-garantie. Maar ook slechte research of matige kennis zal reacties oproepen.
Reacties zeggen kortom in heel veel gevallen iets over de matige kwaliteit, incompleetheid of onzorgvuldigheid van het artikel. Om nog maar te zwijgen over de blogs waarbij het leeuwendeel van de reacties afkomstig zijn van de aan het blog verbonden schrijvers. En ja, het is (ook op CF…) verleidelijk. Natuurlijk zijn er ook voorbeelden van langgerekte discussies die een nuancerend of verrijkend effect hebben op de primaire stelling.
Maar het aantal reacties als kwaliteitsstandaard, nee. Zeker niet.
Martijn Hulst (Martijnhulst.nl, Medicalfacts.nl en CreativeFacts)
Er zijn zoveel misverstanden en leugens over weblogs. Zo wordt de invloed die weblogs schijnen te hebben nog al eens overschat. Als je naar de onderzoek kijkt, lezen slechts een beperkt percentage van de Nederlanders weblogs. Het is leuk, meer dan 600.000 weblogs, maar veel daarvan overstijgen het niveau van een blog met foto’’s en verhalen over katten niet. Ja, laat ik het maar eens over een ander boeg gooien, maar direct een van de misverstanden en leugens over weblogs aansnijden: niet alle bloggers hebben katten! Het lijkt er soms wel op en zelf heb ik er ook twee, maar echt, het kan nooit dat alleen kattenliefhebbers bloggers zijn. Ok, je hebt Bob (http://www.mijnkopthee.nl), je hebt Merel Roze (http://www.merelroze.nl), je hebt 10e (http://www.10e.nl), maar hallo… er zijn ook bloggers zonder viervoetige mauwende huisdieren. Dus katten en weblogs is geen logische correlatie, geen toeval, maar een raar misverstand wat door de blogosfeer rondwaart. Er schijnen zelfs bloggers te zijn die een kat nemen om er bij te horen.
Een ander raar misverstand wat over weblogs rondgaat is dat als je begint met bloggen (”life caching” volgens Trendwatching.com) je niet meer mag stoppen. Televisieprogramma’’s stoppen, sporters stoppen, ja, zelfs Ted de Braak is gestopt (maar werkt aan een terugkomst via Max, maar dat terzijde). Webloggers mogen stoppen. Het lijkt alsof er een schok door de blogosfeer gaat als iemand stopt. Het kan niet, het mag niet….wat moeten al die bloglezers nu als een blogger stopt. Hun leven lijkt soms in te storten als je blogberichten en reacties leest als een blogger er mee stopt. Laat we eens en voor altijd het misverstand uit de wereld helpen: bloggers mogen stoppen. Bloggen is een tijdelijke bezigheid. Iemand zoekt een platform om een boodschap te verkondigen en vindt het platform in de vorm van een online logboek. Wanneer ie zijn boodschap heeft verkondigd, mag hij stoppen. Laat we er als blogosfeer vooral geen ”big deal” van maken. We moeten niet proberen met elkaar een wondere digitale wereld op te houden en het bloggen over te waarderen.
En tot slot: bloggen is een communicatiemiddel zoals er zo velen zijn. Door het bloggen veranderd de wereld misschien iets en potverdorie, bloggen is hardstikke leuk, interessant en leerzaam, maar sinds de komst van het podcast, vodcasten, bloggen en internet sinds de komst van de televisie, bestaat nog steeds de radio. We dachten ooit dat deze zou verdwijnen, maar dit gebeurt niet. Dit staaft alleen ook maar de stelling dat bloggen een communicatiemiddel is. Een bedrijf, een persoon, een groep, een instelling, you name it, bepaalt op basis van zijn communicatie- en organisatiedoelstellingen het beste middel. Dit kan ook wel eens een ouderwets handgeschreven brief zijn die wordt voorgelezen door de stadsomroeper. Kortom, het begin voor een ieder is je persoonlijke of organisatiedoelstelling, niet het medium, niet het blog en sich.
Desalniettemin, bloggen is top. Het heeft me veel leuke nieuwe ontmoetingen opgeleverd, nieuwe contacten en nieuwe inzichten. Dat is geen leugen, geen misverstand. Dat is een geweldige experience.
Paul Aelen (Dutch Cowboys)
Grootste leugen is dat Cowboys niet met computers kunnen omgaan, grootste misverstand is dat Cowboys niet kunnen bloggen Aldus het eerste weblog waar je letterlijk en figuurlijk gericht op kunt schieten (Red. – zet je boxen aan, ga naar http://www.dutchcowboys.nl en schiet op de ster linksboven. De eerste blog met een easteregg?)
Overige reacties
Na de publicatie van het eerste deel kwamen via email en het commentaarveld nog meer reacties binnen
Christ Coolen (http://www.reddion.com)
Het grootste misverstand van bloggen is volgens het mij het idee dat je een grote groep mensen kan bereiken met je ideeën. Toegegeven: het potentiële bereik is zeer groot, maar velen vergeten dat de concurrentie met anderen (weblogs, tv, radio, krant, tijdschriften, evenementen etc. etc.) gigantisch is. De aanbodkant explodeert terwijl de beschikbare tijd van de consument om al deze media en aanverwante zaken tot zich te nemen gelijk blijft. Er zijn veel one-hit-wonders die met een bepaalde posting veel bezoekers trekken, maar slechts weinigen hebben een duurzame groep bezoekers van enige substantie. Is dat erg? Nee, zeker niet. Het is echter wel een misverstand om te denken dat je weblog per definitie een spreekbuis richting de wereld vormt omdat de hele wereld in potentie je weblog kan bezoeken.
De grootste leugen over weblogs het idee van marketeers dat ze er “iets mee moeten”.
De kracht van weblogs is dat ze authentiek zijn en niet door commercie worden beïnvloed. Hoe meer marketeers zich met weblogs (van anderen) gaan bemoeien hoe meer deze weblogs hun kracht (= authenticiteit) verliezen. Als lezer weet immers niet meer of het gaat om een oprechte mening of een door commercie gedreven stellingname. Als marketeer kun je wel faciliteren (producten weggeven, informatie delen, etc) en maar gewoon afwachten wat bloggers er mee doen. Wanneer je een goed product of dienst hebt waar een bedrijf met passie achter staat zal dit snel genoeg worden opgepikt en gaat de rest vanzelf.
Als bedrijf zelf een weblog beginnen is een hachelijke zaak. Je wordt hiermee een soort mini-uitgever en dat is een vak apart. Het opzetten van een weblog als bedrijf kost zeer veel tijd (en tijd is geld) terwijl de opbrengsten uiterst onzeker zijn. Het is ook niet voor niets dat in de traditionele mediaindustie (lees: TV) de rollen tussen uitgever en adverteerder strikt gescheiden zijn. Internet maakt deze scheidslijn weliswaar vager, maar dat betekent niet dat de rolverdeling er door wordt uitgewist.
Jorrit Kreek (http://www.startlog.nl)
Ken je het verhaal van Plato’s grot? De oude wijze man zei dat iedereen in een (virtuele) grot leeft en door een spleet naar buiten kijkt. Iedereen weet dat er veel meer te zien is dan ie daadwerkelijk kan zien. Dit is hetzelfde met het fenomeen bloggen; iedereen weet dat er zoveel mee te doen is, alleen wat is nog niet duidelijk (met de nadruk op nog). Een leuke aanvulling op de vraag is mijns inziens dan ook: “wat is de grootste belofte van webloggen?”
Edwin Mijnsbergen (http://zbdigitaal.blogspot.com/)
Een misverstand is ook dat het grote publiek al bekend is met blogs. Zeker: er zijn een aantal blogs die heel veel publiek trekken en ook waar: er zijn heel veel mensen die zelf een blog bijhouden. Maar wat hoor ik nog vaak " een blog, wat is dat?"
Erik van Heeswijk (http://www.capablanca.nl/)
Ik denk dat het nog veel erger is: het grootste misverstand over weblogs is dat ze iets gemeenschappelijks hebben, hehalve dan dat ze tekst in chronologische volgorde presenteren. De een bestaat uit briljant geschreven columns, de volgende is journalistiek, de derde is alleen bedoeld voor je neefje van drie en de vierde is slechts een uitputtende verzameling linkjes over pony’’s. Ik vermoed dat elke zin die begint met " Weblogs zijn…" gevolgd wordt door flagrante onzin. Dat geldt uiteraard ook voor "Weblogs zijn nooit…" . Het is zoiets als " Internet is… (onbetrouwbaar/een zegen/verderfelijk enz…). Abstracties hebben zo hun nut, maar bij weblogs hebben ze, gezien de uiteenlopende intenties, thematieken en kwaliteiten, weinig zin. Denken dat je er iets IN ALGEMENE zin over kunt zeggen, dat is het grote misverstand.
Yme Bosma en Jeroen Mircks schrijven op hun weblogs hun eigen mening, wat ook weer een aardige conversatie oplevert
Yme Bosma (http://www.yme.nl)
Uit de weblog: […] Ik merk steeds vaker dat er op een generieke manier gesproken wordt over bloggen. Het grootste misverstand is wat mij betreft dan ook dat er een misverstand zou zijn. Je kunt niet over bloggen in algemene zin praten, de toepassingen zijn net zo verschillend als dat er aantallen blogs zijn. Het enige niveau waarop het wel kan is misschien meer technisch aangezien daar de basis ligt voor het succes van nagenoeg alle blogs. Het feit dat publiceren en delen van informatie zo makkelijk geworden is. Maar of daar veel misverstanden over bestaan vraag ik me af…
http://www.yme.nl/ymerce/2006/07/misverstand-over-bloggen.html
Jeroen Mirck (http://www.adfoblog.nl)
Uit de weblog: […]Toch bekruipt me bij dit soort commentaren het idee dat er nog veel scepsis is ten aanzien van blogging vanuit een uitgevershuis. Alsof dat geen ‘echt’ bloggen is. Lees de reactie van Molblogger Theo van Vugt voor een overtuigend betoog van het tegendeel, waar ik me graag bij aansluit. Inderdaad, bloggen is geen wonderzalfje om de geldkraan mee open te draaien. Maar ook redacties van tijdschriften kunnen bevangen worden door het blogvirus en er hun nieuwsvoorziening mee opkrikken naar 24/7-frequentie. Zeker, het is passie, maar dat geldt voor iedereen die zich er in stort. Ik ken ook menige non-corporate blog die inmiddels is leeggebloed. Bloggen is een fijn hulpmiddel om interactief informatie te delen met je lezers, maar het is zeer zeker niet de wonderzalf die alles geneest. Er zijn ook andere manieren om interactief te communiceren. Via events bijvoorbeeld, of via pod- of vodcasting. Het hoeft zeker niet altijd te gebeuren in een blogomgeving, maar het kan natuurlijk wel.
http://blog.adformatie.nl/index.php/entries/bloggen-is-geen-wonderzalfje/
Wil je alle reacties nog eens op je gemak nalezen op geprint papier? Dat kan! Download hier extragratis een PDF met alle reacties op een rij. Vrij voor eigen gebruik, mits je rekening houdt met de Creative Commons licentie die aan het document hangt.
Wil je nog je steentje bijdragen? Heb je een mening over de stelling? De reactievelden staan open. Mocht dat niet goed werken (schijnt iets met IE en cookies te zijn) mail je mening dan naar fmeeuwsen at rhinofly.nl en we zorgen er voor dat het alsnog wereldkundig wordt gemaakt
Ik wil vanaf deze plek alle betrokkenen bedanken voor hun tijd en energie om dit mogelijk te maken. Ik heb van verschillende kanten al gehoord dat er wat vervolgvragen gaan komen op basis van dit onderzoek. We houden je op de hoogte!
